مصائب شیرین گالری

در این میان حتی بسیاری از هنرمندان نه تنها سودی نمی‌برند بلکه بسیاری از آنها هزینه هم می‌کنند تا بتوانند آثارشان را در فضایی به نام گالری نمایش دهند. این چرخه اما درباره همه گالری‌ها صدق نمی‌کند و در این میان گالری‌هایی هم وجود دارند که نه تنها آثار هنرمندان را به نمایش می‌گذارند، بلکه خریدارانی هم برای آنها دست و پا می‌کنند و البته که هنرمندان جوان بسیاری را شناسایی و به جامعه هنری معرفی می‌کنند. افزایش گالری‌ها در ایران و تسهیل در صدور مجوز هم در این میان آفت‌هایی به همراه داشته و هم محاسنی، تاثیر گالری‌دارها بر فضای هنری هنرمندان، چرخه اقتصادی در این میان و‌... از این دست مواردی است که با چند گالری‌دار مطرحشده است.

تشریفات، دردی از هنرمند دوا نمی‌کند

شیرین پرتوی؛ گالری شیرین: برای مجوز گرفتن ده‌ها مدرک دادم که قبول کنند از هنر سر در می‌آورم. البته فکر کنم الان دیگر آن سختگیری‌ها نباشد. الان یک مقدار گالری‌ها زیاد شده است. این هم خوب است و هم بدی‌هایی دارد. وقتی این اتفاق می‌افتد نشان می‌دهد مارکت هنرهای تجسمی یک کششی داشته که این تعداد گالری وارد چرخه شده‌اند؛ اما نکته‌اش در این است که آیا این تعداد گالری دردی از هنرمندها دوا می‌کند؟ یک افتتاحیه قشنگ گرفتن و کاتالوگ خوب
چاپ کردن و... دردی از هنرمند دوا نمی‌کند. باید گالری‌دار بتواند در مسیر اقتصاد هنر کمکی هم بکند. هنرمند یک سال زندگی اش را برای خلق تعدادی اثر می‌گذارد تا در یک نمایشگاه فروش برود. آن درصدی که گالری‌دار برمی‌دارد در واقع مربوط به هزینه‌ها و کارهایی است که صرف فروش آثار می‌کند. اما اگر یک نمایشگاه همه آثارش هم به فروش برود پولی دست هنرمند را می‌گیرد که مشخص نیست واقعا چقدر از زندگی یک سال او را می‌تواند پوشش دهد.

سرمایه‌دارها گالری‌دار شده‌اند

نادر سیحون؛ مدیر گالری سیحون: تعداد هنردوست‌ها و کلکتورهای هنر انگشت شمار است. تعداد دلال‌های هنر این روزها زیاد شده است. برخی از روی چشم و هم‌چشمی می‌روند و کار جدید می‌خرند نه از روی هنر دوستی. اما همین را هم باید مثبت دید. یعنی اگر کسی به زور هم اثر هنری می‌خرد خوب است چون هر کس بعد از مدتی که اثری هنری روی دیوار خانه‌اش باشد به هنر علاقه پیدا می‌کند و بعدها جزو خریداران ثابت و حتی کلکتور می‌شود. اغلب افرادی که این روزها گالری باز می‌کنند سرمایه‌دار هستند. مثلا کسی هست که پدرش ساختمانی را در پنج طبقه ساخته و حالا یک طبقه پایین آن را گالری کرده است برای فرزندش. در واقع برای پرستیژ این حرفه گالری‌دار می‌شوند نه از روی هنر دوستی صرف. در واقع بیشتر کاری تفریحی برایشان است. برای همین بسیاری از گالری‌ها را می‌بینیم که بعد از چند سال فعالیت از بین می‌روند و نمی‌توانند به کار ادامه دهند.

گلایه از زرنگ‌بازی‌های زشت

لیلی گلستان؛ مدیر گالری گلستان: اقتصاد گالری‌داری بستگی به گالری‌دار و انتخاب‌هایش دارد.
به طور مثال من از راه گالری‌داری بخوبی دارم زندگی می‌کنم؛ بنابراین اگر کسی حرفه گالری‌داری را بلد باشد و بتواند اعتماد مردم را جلب کند، به وسیله این اعتماد دارای اعتبار خواهد شد و مردم از این گالری خرید می‌کنند. مردم باید به این اعتماد برسند که گالری‌دار تاجر نیست و قصد ندارد اثر بی‌ارزشی را به آنها بفروشد بلکه خریداران باید به این اعتماد برسند که قصد گالری‌دار فروش یک اثر هنری ارزشمند به خریدار است. همه گالری‌های دایر شده در ایران این موفقیت را در حرفه گالری‌داری ندارند.
مجوزهای تاسیس گالری به طور مرتب صادر می‌شود که من از بابت افزایش گالری‌ها خوشحالم اما بسیاری از آنها به حرفه گالری‌داری آشنا نیستند، بسیاری از آنها حق هنرمند را پرداخت نمی‌کنند و بسیاری هم زرنگ بازی‌های بسیار زشتی دارند.(مهر)

گلایه از گالری‌های لوکس و ثروتمند

مژگان والی‌پور؛ مدیر گالری ماه مهر: به دنبال افزایش گالری‌ها، رقابتی ایجاد شده که بسیار خوب است و باعث شده هر گالری سطح کیفی کارش را بالاتر ببرد، اما مساله این است که اکنون با توجه به رشد مارکت هنر، افرادی وارد این حرفه شده‌اند که به نظر می‌رسد آمده‌اند چند سالی باشند و بعد بروند و این آمدن و رفتن آنها جامعه هنری را به هم می‌ریزد. فرهنگی که صاحبان گالری‌های لوکس و ثروتمند با خود آورده‌اند، موقت است و البته با نگاه و فرهنگ گالری‌داری بسیار فاصله دارد. گالری‌داری ابتدا یک کار فرهنگی و بعد اقتصادی است. اکنون گالری‌های جدید با امکانات اقتصادی بسیار بالا، شکل دیگری از گالری‌داری را رواج می‌دهند که اگر کار این گونه گالری‌ها تداوم داشته باشد، رفته رفته گالری‌های قدیمی‌تر با نگاه فرهنگی کنار می‌روند، اما معمولا کار این گالری‌های جدید تداوم ندارد.