مدرن و صمیمی

در آن صعود، افرادی، بال پرواز جام‌جم شدند که این روزها دوره میانسالی را سپری می‌کنند. البته آنها که مانده‌اند. نام‌های دوست‌داشتنی فراوانی هم بودند که اکنون سنگی از وجود نازنینشان به یادگار مانده که نامی بزرگ را در دل خود دارد. ما با همه تلخی‌ها، شیرینی‌ها، غم‌ها و شادی‌ها به هجدهمین سال رسیده‌ایم. در روزهایی که هیچ تشابهی با سال‌های ابتدایی تولدمان ندارد.

نه رونق اقتصادی و نه میزان مطالعه. با این حال ایستاده‌ایم به احترام خوانندگانی که در این سال‌های دراز کنارمان ماندند و شانه خالی نکردند.

کنارشان ایستاده‌ایم و به احترامشان کلاه از سر برمی‌داریم. خوانندگانی که در تمام این سال‌ها یارمان بودند.

صعود به جام جهانی را با هم جشن گرفته‌ایم، روزهای حساس المپیک را با هم بوده‌ایم، لحظات حساس رقابت‌های جهانی رشته‌های مختلف را با هم گذرانده‌ایم و در شکست‌های ملی، با هم و در کنار هم نگران‌ شده‌ایم، اشک ریخته‌ایم و حسرت خورده‌ایم.

همه این همراهی‌ها و دلبستگی‌ها، موجب شده شما را مانند عضوی از اعضای خانواده بدانیم و نسبت به شما احساس دین و تکلیف کنیم.

عمیق‌تر و احساسی‌تر از روز اول. ما در ایستگاه هجدهم این مسیر ایستاده‌ایم و با امید به ساختن ماه‌ها و سال‌های مشترک و شیرین، وارد تحریریه می‌شویم. تحریریه‌ای که همچنان امیدوارانه و مصمم به آینده نگاه می‌کند و دوست دارد در نگاه شما عزیز بماند و دوستش داشته
باشید.

ما در همه این سال‌ها کنارتان بودیم و گرچه از قدیمی‌ها تنها چند نفر باقی مانده‌اند؛ اما هنوز نگاه ما همان نگاه قدیمی است: مدرن؛ اما صمیمی.

تحریریه در تمام این سال‌ها مدام پوست‌اندازی کرده؛ اما رنگ عوض نکرده. می‌مانیم؛ به همان صورتی که شما می‌خواهید. و امیدوار خواهیم بود؛ همانقدر که شما را قانع کند. دوستتان داریم تا همیشه.