در جنگل باز است

در واقع در کشور شاهد گردشگری لجام گسیخته هستیم. در ایران صرفا گردشگری را تشویق می‌کنیم، ولی هیچ کاری برای آموزش مردم و فراهم کردن امکانات مورد نیاز، انجام نمی‌دهیم.

بحث دیگری نیز که دراین میان وجود دارد مربوط به‌خود سازمان جنگل‌هاست. نباید همه جنگل‌ها روی مردم باز باشد و هر که هر جا دلش خواست، برود. در خیلی از مناطق دنیا وضع این گونه نیست که در ایران است. در سواحل زیبای ما ماشین تا لب ساحل می‌رود یا تا عمق جنگل ماشین ورود می‌کند. اینها غیر طبیعی است و این رفتارها گردشگری نیست و تخریب نامیده می‌شود.

سازمان‌های متولی باید برای گردشگری برنامه ریزی کنند. متاسفانه بخصوص امسال این برنامه‌ریزی اتفاق نیفتاد. به نظر می‌رسد ما به طبیعت به عنوان سرمایه ملی که برای نسل‌های آینده است، نگاه نمی‌کنیم و خیلی‌ها تصور می‌کنند جنگل مکانی است که فقط چند ساعتی را در آن باید خوش گذراند.

متولیان باید این مسائل را به گردشگران آموزش بدهند. در جلسات کارشناسی عوامل تخصصی جنگل و منابع طبیعی وقتی صحبت از گردشگری می‌شود، مطرح می‌کنند که بخش‌هایی از جنگل باید دست نخورده بماند و نباید امکان بارگذاری در تمام مناطق جنگلی فراهم شود، اما طرحی در این رابطه ارائه نمی‌شود. در واقع هیچ طرح آمایش شده‌ای که در آن برای یک استان یا بخشی از جنگل، کار شده باشد وجود ندارد تا اگر ساخت تله‌کابین تخریب دارد، از اجرای آن ممانعت کنند و در مقابل اگر جایی می‌تواند چنین تاسیساتی مستقر شود، از این ظرفیت استفاده شود.

در این باره حرف‌های زیادی زده می‌شود، اما طرح مصوبی وجود ندارد. این مساله اثرات تخریبی زیادی دارد و باعث نابودی اکوسیستم می‌شود. سازمان‌های مسئول باید در این ارتباط پاسخگو باشند. سازمان‌های مربوط به گردشگری یعنی سازمان میراث فرهنگی و سازمان جنگل‌ها باید در این باره اقدام کنند.

به نظر می‌رسد برای بهبود شرایط باید همان‌گونه که طرح‌های جنگلداری را ارزیابی می‌کنیم، مدیران را هم ارزیابی کنیم و ببینیم وقتی چند سال مسئولیتی خطیر را به عهده داشته چه اقداماتی انجام داده است، چراکه تبعات تصمیمات مدیران بررسی نمی‌شود.