جایگزین برزگر کیست؛
منصور برزگر، چهره ای استثنایی در تاریخ ورزش کشورمان است. او گل سرسبد دهه 70 میلادی کشتی ایران بود و به تنهایی ، جور کشتی روبه افول کشورمان را می کشید.
منصور برزگر سال 1978 مربی تیم ملی کشتی آزاد ایران شد، یعنی در المپیک پکن 30 سال از دوران پرافتخار مربیگری او خواهد گذشت. 30 سال حتی برای بازنشستگی یک کارمند ساده که در امور دفتری مشغول به کار بوده نیز کفایت می کند.
چه رسد به شغلی بسیار حساس ، سنگین و پرمسوولیت و سرشار از هیجان سرمربیگری. آن هم سرمربیگری ورزش اول کشور!
براستی چرا در تمام این سالها، برزگر جدیدی در کشتی آزاد چهره نشده؛ برادران خادم کاملا واجد خصیصه های سرمربیگری تیم ملی بودند ؛ اما آنها افقهای دورتری را هدف قرار دادند. مجید ترکان هم می توانست سرمربی موفقی شود، اما حتی کشتی مازندران هم الان تلاش بارزی برای به کار گماردن او انجام نمی دهد و امیدواریم حداقل فدراسیون یزدانی خرم ، مجید ترکان را به صحنه اصلی کشتی کشور برگرداند. محمدحسن محبی هم در سال 2002 توانست تیم ملی را قهرمان جهان کند، اما طالقانی او را کنار گذاشت.
خلاصه این که شاید خود برزگر هم دیگر خسته شده باشد و تمایلی نداشته باشد که مثلا تا المپیک 2012 لندن ، سرمربی تیم ملی بماند و فدراسیون کشتی باید نیروی قابل اعتماد و شاخصی را جایگزین او کند. البته سرمربی نبودن برزگر به معنای چشم پوشی از توانایی های او نیست و در هر بخشی از کشتی کشور از وجود او می توان و باید استفاده کرد. اما در شرایطی که تمام همدوره های برزگر سالهاست بازنشسته شده اند، او نیز رفته رفته باید راه را برای ورود برزگرهای بعدی هموار کند. در بلغارستان حالا سیمون اشتروف سرمربی است. روسیه را هم دیگر شاهمرادوف هدایت نمی کند و سکان به جامبولات تدیف سپرده شده. تیم امریکا هم سالهاست با باب داگلاس ، قطع همکاری کرده و هدایت کشتی گیران ملی پوش آنها را کوین جکسون به عهده دارد. به هر تقدیر، منصور برزگر رکورددار تداوم حضور در تیمهای ملی است و هیچ کدام از رشته های ورزشی در ایران مربی ای مثل برزگر سراغ ندارند که 30 سال متمادی در سطح اول کشور کار کرده باشد. برزگر خودش هم معترف است که مردم او را با علی پروین مقایسه می کنند که هر دو نفر هم چهره ای استثنایی هستند، حالا که علی پروین هم کناره گیری کرده است ، آیا منصور برزگر همچنان چشم به المپیک های بعدی دوخته است یا واقع بینانه به قضایا چشم خواهد دوخت؛
گفت و گو
