هدف شهید مفتح، نزدیکی نگاه‌ها بود

اما به نظر می‌رسد مدت‌هاست ما اتحاد حوزه و دانشگاه را به آن معنی که گفته شد، نداریم و دوباره باید بحث اتحاد حوزه و دانشگاه بازنگری شود. منظور از اتحاد این‌دو‌نهاد، هیچ‌گاه حضور فیزیکی نبوده بلکه مقصود، نزدیک کردن فکرها به یکدیگر است، چراکه تغییر نگرش‌ها شاید ممکن نباشد و هرکسی نگاه خودش را دارد، اما تقریب نگرش‌ها شدنی است.

در جمهوری اسلامی نه می‌توان محافل علمی دانشگاهی را تعطیل کرد و نه می‌توان حوزه علوم دینی را بست، بنابراین ما چاره‌ای جز تقریب نگرش‌ها نداریم و باید پیامی که از نهادهای مختلف به دانشجو، جوان و جامعه منتقل می‌شود یکسان باشد؛ چه این حرف از سوی استاد دانشگاه باشد و چه از سوی استادان حوزه.

اما این نگرانی وجود دارد که در حال حاضر چنین اتفاقی نمی‌افتد و باید برای تقریب نگرش‌ها که هدف شهید مفتح و شهید مطهری بود بیشتر تلاش شود، زیرا صرفا با حضور فیزیکی در دانشگاه، اهداف مورد نظر میسر نمی‌شود و شاید حتی گاهی آن ماموریت و رسالت اصلی که به‌عهده علما بود بر زمین بماند، چون اکنون شاهدیم که در خیلی از روستاها دچار کمبود مبلغ دینی هستیم.

یکی دیگر از مباحثی که در زمینه وحدت حوزه‌ و دانشگاه می‌توان مورد توجه قرار داد، ضرورت اسلامی کردن علوم انسانی است. در حال حاضر منابع و سرفصل‌های علوم انسانی مشخص است و اگر ما تعداد منابع ارزشمند علمی را با حضور علما افزایش دهیم و بتوانیم مطالبی را که توسط علما تولید می‌شود، جایگزین مطالب اتخاذ شده از منابع غربی کنیم این‌جاست که اتحاد واقعی شکل می‌گیرد و می‌توانیم برای تحقق علوم انسانی اسلامی گام برداریم. در غیر این‌صورت اگر قرار باشد فقط در لباس مدرس‌ها تفاوت ایجاد شود و همان سرفصل‌ها و کتاب‌های غربی، به جای یک استاد دانشگاه غیر روحانی توسط یک روحانی تدریس شود، نتیجه‌ای حاصل نمی‌شود.

باید منابع ارزشمندی که در حوزه‌هاست در قالب سرفصل‌های دانشگاه و منابع معتبر علمی و یافته‌های پژوهشی در اختیار نسلی که در حوزه‌های علوم انسانی تحصیل می‌کند، قرار بگیرد و از سوی دیگر امکان حضور مطالب دانشگاهی در حوزه‌ها نیز باشد و در این صورت است که می‌توان گفت‌ اتحاد واقعی شکل گرفته است.

میرحمایت میرزاده

سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس