کاغذ و دفتر دوست داشتنی من

محیطهای آموزشی که در اختیار دانش آموزان ما قرار دارد بسیار محدود است. هر گونه وسایل و ابزاری که حجم زیادی داشته باشد و جای زیادی را بگیرد، می تواند موجب اخلال در برنامه آموزشی بویژه در کلاس درس شود. دانش آموزان در کلاس درس کنار هم و روی یک نیمکت و پشت یک میز می نشینند. معمولا پشت هر میز و روی یک نیمکت هم 3 نفر و گاهی 4 نفر جای می گیرند؛ بنابراین فضایی که در اختیار دانش آموزان قرار می گیرد میان 3 یا 4 نفر تقسیم می شود؛ پس این فضا بسیار محدود است ؛ بنابراین لازم است دانش آموزان از این فضای محدود به گونه ای استفاده کنند که مزاحمتی برای خود و دیگران ایجاد نکنند. وقتی دربازار لوازم التحریر به دنبال لوازم مورد نیاز می گردیم با لوازمی روبه رو می شویم که استفاده از آنها به فضای باز و وسیعی نیاز دارد. گویا تولید کنندگان اصلا به این نکته که در مدارس ما پشت هر میز دست کم 3دانش آموز می نشینند، توجه نداشته اند. از این نظر این لوازم اصلا تناسبی با محیطهای آموزشی ما ندارند. کیفهای بزرگ که به کوله پشتی های کوهنوردی بزرگسالان شبیه اند، کیفهایی که به چمدان ها و ساکهای مسافرتی شباهت دارند و جامدادی هایی که هنگام باز شدن به فضای زیادی نیاز دارند، از جمله این وسایل اند. دانش آموزان برای جاسازی این کیفها در پشت میز مدرسه دچار مشکل می شوند و در کلاس به زحمت می افتند، به گونه ای که گاهی خود از درس عقب می افتند یا این که برای دانش آموزان دیگر مساله ساز می شوند. اگر از کیفهای بزرگ و جا گیر و مشکلاتی که دارند بگذریم ، بزرگ و جاگیر بودن وسایلی که روی میز مورد استفاده قرار می گیرند مسائل زیادی در پی دارد که در روند آموزش دانش آموزان اخلال ایجاد می کند. در دوره ابتدایی با توجه به شرایط آموزشی ، دانش آموزان لوازم خود را از کیفها خارج می کنند و روی میز قرار می دهند. این لوازم اگر جاگیر باشند برای استفاده از فضای روی میز مشکل ساز می شوند؛ زیرا ضمن آن که موجب درگیرشدن دانش آموزان با یکدیگر و به هم خوردن نظم کلاس می شوند، وقت معلم و کلاس را به هدر می دهند؛ بعلاوه مانع استفاده مناسب از فضای روی میز به وسیله دانش آموزان نیز شده ، باعث می شود تا آنها در استفاده از میز هنگام نوشتن یا خواندن احساس راحتی نداشته باشند. این موضوع حواس پرتی دانش آموز، خستگی وی و در نتیجه بی رغبتی به خواندن ونوشتن را در پی دارد که ما را از اهداف آموزشی دور می کند.در نظر گرفتن این ویژگی ها تا حد زیادی به ما کمک می کند لوازم التحریر مناسبی برای فرزندانمان تهیه کنیم و در اختیار آنها قرار دهیم . لازم است در دراز مدت همان گونه که در تولید بسیاری از کالاها به استاندارد بودن آنها توجه می شود در روند تولید یا واردات لوازم التحریر نیز به استاندارد بودن و مطابقت داشتن آنها با اهداف آموزشی توجه شود. در این صورت ضمن آن که به برنامه های آموزشی و روند تعلیم و تربیت کمک می شود والدین نیز می توانند با آسودگی خاطر بیشتر به خرید لوازم التحریر مورد نیاز فرزندان خود اقدام کنند.