زیارتمان را معرفتی کنیم

پرسیدند: چه می‌کنی؟ پاسخ داد: در این نزدیکی چشمه آبی هست و من مرتب نوک خود را پر از آب می‌کنم و آن را روی آتش می‌ریزم. گفتند: حجم آتش در مقایسه با آبی که تو می‌آوری بسیار زیاد است و این آب فایده‌ای ندارد. گفت: شاید نتوانم آتش را خاموش کنم، اما آن هنگام که خداوند می‌پرسد: زمانی که دوستت در آتش می‌سوخت تو چه می‌کردی؟ پاسخ می‌دهم: هر آنچه از من بر می‌آمد!

السلام علیک یا اباعبدالله

یا لیتنا کنا معکم (ای کاش در آن روز من هم در کربلا بودم و به یاری شما می‌آمدم). محرم آمد و از همین شب‌ها فریادهای «یا لیتنا کنا معکم» به آسمان خواهد رفت.

خودمان کلاهمان را قاضی کنیم؛ آیا ما نیز همانند آن گنجشک نهایت تلاشمان را در دفاع از حقیقت و حریم ولایت به کار بسته‌ایم؟ پاسخ در خود زیارت عاشوراست: «اللهم اجعل محیای محیا محمد و آل محمد و مماتی ممات محمد و آل محمد.»

اگر زندگیمان را زندگی حسینی کنیم و اگر همچون آن گنجشک تمام توان خود را در دفاع از دین و ولایت و شرف و انسانیت به کار گیریم، زیارت عاشورایمان از لقلقه زبان تجاوز کرده و «زیارتی با معرفت» خواهد بود.

و فقط در این صورت است که می‌توانیم در کمال اطمینان و یقین به اجابت، در پایان زیارت عاشورا سر بر سجده گذاریم و از عمق جان عالی‌ترین درخواستمان را روانه بارگاه احدیت کنیم: «اللهم ارزقنی شفاعه الحسین یوم الورود.» آری این خواسته مستجاب است؛ ولی فقط برای آنان که از آن گنجشک کمتر نباشند و در آموختن معارف دین و به کار بستن دستورات دین و دفاع از حریم دین و ولایت ذره‌ای کوتاهی نکنند.

علیرضا برازش

مدیر شبکه یک