بازهم پای زنی در میان است

درباره داستان نمایش «کژدم» بگویید...

داستان نمایش درباره سه زن است که در برزخ قرار گرفته‌اند و منتظر اتوبوس مرگ هستند که بیاید آنها را سوار کند. این سه زن بین ساعت
3 و 4 صبح مرده‌اند، پس برزخ مشترکی دارند. در صحنه سه تخت می‌بینیم که تخت مرده‌شوی‌خانه و سردخانه و تخت زندان است و خیلی اتفاقات روی آن رخ می‌دهد. یکی از بازیگران مدام آب می‌خورد که نشانه‌گذاری است. یکی دیگر از زن‌ها با قرص برنج خودکشی کرده و کسانی که با قرص برنج خودکشی می‌کنند تشنگی شدید دارند و ما مرگ دراماتیکی برای شخصیتی که هنوز زنده است در نظر گرفتیم.

به چه دلیل سراغ چنین سوژه‌ای رفتید و خواستید این نمایش را به صحنه ببرید؟

من فمینیست نیستم و فقط طرفدار حرکت‌های انساندوستانه هستم. هرکسی در هرجای دنیا هر کار غیرانسانی انجام دهد من آن را محکوم می‌کنم. در ابتدای نمایش تماشاگر فکر می‌کند چقدر این زنان معصوم هستند و بعد می‌بینیم در مشکلات آنها، بازهم پای زنی در میان است. من تجربه عجیبی داشتم. به فرودگاه خارجی رفتم و متوجه شدم گذرنامه من همنام خانمی است که فوت شده و بعد از این‌که تحقیق کردم، متوجه شدم سمیه مهری کسی بوده که به سازمان ملل به خاطر مشکلاتش شکایت کرده. شوهر او روی نوزادش اسید پاشیده و همین اتفاق جرقه‌ای در ذهن من ایجاد کرد. حس کردم در حوادثی که به این شکل هستند، یک نفر این افراد را وسط ماجرا پرتاب کرده است.

اجرا در پردیس تئاتر تهران چه ویژگی‌های مثبت و منفی دارد؟

این پردیس در منطقه‌ای واقع شده است که فکر می‌کنم خیلی از هنرمندان ایرانی به آن حس ادای دین دارند. مردم این منطقه از تئاتر دور بودند و شکل‌گیری چنین فضایی در این منطقه نتایج مثبت زیادی خواهد داشت. تئاتر یعنی فرهنگ‌سازی، یعنی هنرمند یک درس فرهنگی داشته باشد و کمبودی فرهنگی را رفع کند. حرکت عظیمی که در پردیس تئاتر تهران شکل گرفته این است که فضایی با این امکانات عالی در اختیار هنرمندان قرار گرفته و امیدواریم جا بیفتد و هزینه‌هایش تامین شود. ما احساس کردیم باید به این منطقه بیاییم و اجرای ما به صورت تور خواهد بود و در اروپا هم اجرا خواهیم داشت.

الهه حاجی‌زاده

جام جم