پـرواز به‌سـوی آینـده

رده‌بندی و فینال جوانان بسکتبال ایران میان چهار تیم مهرام، شیمیدر، پاس بندرلنگه و اسپادانای اصفهان در خانه بسکتبال مهرام برگزار شد و در پایان میزبان با غلبه بر شیمیدر قهرمانی را از آن خود کرد. پاس بندرلنگه هم توانست تیم اصفهانی را در دو وقت اضافی مغلوب کند.

با ورود به محل برگزاری رقابت‌ها چند نکته از همان ابتدا نظرمان را به خوب جلب کرد. نخست این که با دیدن هروس آوانسیان، ناظر جهانی بسکتبال و مدیر رده‌های سنی مهرام به اتفاق حمیدرضا صمدزاده به عنوان یکی از مسئولان قدیمی و کاربلد یکی از پرافتخارترین تیم‌های بسکتبال ایران خیلی زود به این نتیجه رسیدیم رقابت‌های پایانی جوانان بسکتبال ایران بدون کم و کاستی برگزار می‌شود.

با دیدن تعدادی از استعدادهای بسکتبال حظ کردیم. چه استعدادهایی. واقعا دیدن بچه‌هایی با قامت 190 به بالا شبیه جوانان صرب و کروات که بسکتبالیست‌های آنها در جهان پرآوازه‌اند، چقدر لذتبخش بود. در بسکتبال استعدادهای زیادی شناخته می‌شوند اما در حمایت و هدایت این استعدادها کار خاص و قابل توجهی صورت نمی‌گیرد.

همین چند وقت پیش در بسکتبال جوانان جهان، آنگولا، یکی از فقیرترین کشورهای جهان، تیم جوانان ایران را شکست داد که اگر واقع بین باشیم شکست جوانان از کشوری که امکاناتش کمتر از ماست قابل توجیه نیست. در بسیاری از رویدادهای جهانی که تاکنون تیم‌های ایرانی شرکت داشتند باید گفت تغافل و ناکارآمدی در بخش‌های مختلف مسبب این شکست‌هاست. قطعا با ادامه این روند ناکارآمدی مدیریت در بسکتبال سخت بتوان ذهنیت‌ها را تغییر داد اما نشدنی و غیرممکن نیست .

با این جوانان ایرانی می‌شود در رقابت‌های جهانی به تیم‌هایی مانند آنگولا یا کره جنوبی نباخت. بسکتبال می‌تواند، چون استعداد و ویژگی‌های خاص نژادی برای یک بازی گروهی مقبول و جا افتاده در دنیا را دارد. جوانانی دارد که طول قامت آنها از دیوار کوتاه شرق آسیایی‌ها می‌گذرد و به ارتفاع اروپایی‌های مطرح در بسکتبال دنیا می‌رسد. همان جوانانی که در خانه بسکتبال مهرام نشان دادند می‌توانند پرواز بلندتری به سوی آینده داشته باشند. به شرطی که ذهنیت‌هایمان را در آسیا جا نگذاریم و دست از درجا زدن بسکتبال برداریم.