پیرمردها را جدی بگیریم / به برخی صداها پول ندهیم

به گزارش جام جم آنلاین، پیرمردها، حرف های جدی برای گفتن دارند؛ فرقی نمی کند بابا باشند یا بابا بزرگ؛ همسرشان زنده باشد یا در دل خاک؛ در سایه سار کاهگلی روستا نشسته باشند یا لمیده روی کاناپه های برجی بلند در دل پایتخت؛ حافظه شان برقرار باشد یا آلزایمری؛ لبه ایوان خانه قدیمی، چایی زغالی بنوشند، یا رو به پنجره خانه سالمندان، خیره مانده باشند.

آن ها حرف دارند، خیلی زیاد، خیلی جدی و حتماً خیلی مهم؛ حرف هایی که جوشیده سال های زندگی است، عبرت ها و عبورها، فرازها و فرودها، حکایت یک مسیر پیموده تا نقطه ای که می گویند «پدرجان! حالا دیگه ما آفتاب لب بومیم!» اما برق چشمان شان هنوز به امیدواری، سو سو می زند، خیلی بیشتر از برخی جوانان هدفون به گوش و سر در موبایل.

اینجا ماسوله، پیرمردی تنها، با جوراب هایی از تبار کارهای دستی شمال، برای رهگذاران – بخوانید توریست ها و گردشگران - نی لبک می زند.

هرکس که به او می رسد پولی می دهد البته بیشتر از او عکس می گیرند، بعضی ها هم سلفی! اما صدای او، فریاد دعوتی است برای همه ما که به سمت خط پایان رهسپاریم. پشت این صدا، روایت زودهنگام لحظه ای است که در خنکای سایه تابستان، رو به قاب عزیزان مان، خواهیم نشست و گذشته فرسوده مان را خواهیم پایید و سنجید.

پس به برخی صداها نباید پول داد، حداقل نباید «فقط» پول داد. این صداها خریدنی نیست، بلکه دیدنی است. باید نوشید و چشید؛ باید پیمود. پیرمردها حرف های جدی برای گفتن دارند. آن ها را جدی بگیریم.

| عکس نوشت | شماره 36| سید مهدی سیدی | عکاس: فهمیه لسان طوسی |