تماشای تلویزیون پشت چراغ قرمز

دکتر بابک عباسی ، معاون برنامه ریزی و مهندسی ترافیک سازمان حمل و نقل و ترافیک تهران می گوید که با نصب نمایشگرها مخالف نیستند بلکه معتقدند قبل از اجرای آنها و اخذ مجوز باید مطالعات ترافیکی انجام شود. او خاطرنشان می کند که گاهی اوقات چنین نمایشگرهایی در آموزش و فرهنگ سازی برای ترافیک کمک می کند اما اگر همین ها در جایی نصب شوند که حتی برای یک لحظه کوتاه هم حواس راننده را پرت کنند مشکل زا خواهد بود. سازمان ما باید در مورد آنها اعمال نظر کند و به همین منظور هم قرار شده است هماهنگی هایی با سازمان زیباسازی شهرداری تهران انجام شود تا قبل از این که در محل مورد نظر نصب شود ما درباره آن محل کارشناسی کنیم.
معاون برنامه ریزی و مهندسی ترافیک سازمان حمل و نقل و ترافیک تهران در پاسخ به این پرسش که آیا نمایشگرهای نصب شده در سطح شهر تغییری در آمار تصادفات نشان می دهند،گفت: آمارها حاکی از عدم تغییر در میزان تصادفات قبل و بعد از نصب نمایشگرها دارد و درواقع وضع را بدتر از قبل نکرده اند اما محض اطمینان با زیباسازی هماهنگ کرده ایم که پیامهای اکشن از آنها پخش نشود و کمی فضای آرامتری را در برنامه هایشان داشته باشند. علائ قنادی معاون حمل و نقل ترافیک منطقه 6تهران هم که مخالف این پروژه است یکی از دلایل خود را برای مخالفت ایجاد کندی در ترافیک و نیز بروز تصادفات اعلام می کند و شاهد خود را در این زمینه میدان هفت تیر برمی شمارد. او می گوید ما از نظر ترافیکی با این کار مخالفیم چون معتقدیم کار خطرناکی است و کندی ایجاد می کند. به گفته او درست است که این نمایشگرها به زیبایی شهر کمک می کنند اما باید براساس استانداردهایی نصب شوند که به سلامتی رانندگان و عابرین پیاده صدمه ای نزند. او می گوید در تمام دنیا این طور است که این نمایشگرها در پارک ها نصب می شوند و کلیه آموزش ها را از این طریق به مردم می دهند، درواقع اگر استانداردهای نصب رعایت شود مشکلی پیش نمی آید.
او در ادامه می افزاید در هیچ جای دنیا اینها در معابر اصلی نصب نمی شوند چون حواس راننده را پرت می کنند پس بهترین جا همان پارک ها و یا معابری هستند که هنوز هم اولویت عبور و مرور با عابر پیاده باشد مثل پارک سوارها، پایانه ها و یا خیابانهایی مثل لاله زار که حداکثر سرعت خودرو 20 کیلومتر در ساعت است و یا پشت چراغ قرمزها اما به شرطی که از جهات دیگر دید نداشته باشد که حواس راننده در حال حرکت پرت شود البته برای چراغ قرمز باید طراحی به نحوی باشد که با سبز شدن چراغ نمایشگر هم خاموش شود. این موارد به سازمان زیباسازی که با بخش خصوصی در ارتباط است مربوط می شود که در حال حاضر موظف شده است نظر ترافیک را هم در این رابطه بگیرد و حالا هم این موضوع باعث کش و قوسها و مشکلات درون سازمانی شده است که اخیرا شورای شهر دخالت کرده و به حل آن پرداخته است. از این به بعد یک عدد از این نمایشگرها بدون نظر موافق ترافیک قابل نصب نیست و آنهایی را هم که قبلا نصب کرده اند و اشکال دارد باید اصلاح کنند.
اما مروت پور که خود دست اندرکار امر رسانه و تهیه کننده است نظری دیگر دارد. او می گوید نمی توان جلوی یک فناوری را گرفت فقط به این خاطر که ممکن است باعث تصادف و یا ترافیک شود. البته من شدیدا بر این باور هستم که نصب باید براساس استاندارد باشد تا به کسی آسیبی وارد نشود. اگر این نمایشگرها در جایی غیرمنطقی نصب شوند مثلا در بزرگراه ها کاری کاملا اشتباه است اما تمام نقاطی که قرار است نمایشگرها در آنجا نصب شوند کاملا کارشناسی شده اند و ماهها روی آنها کار شده است و برای هر نقطه بیش از 200 قطعه عکس تهیه شده است. نقطه میدان هفت تیر هم مربوط به ما نمی شود و ما تا به حال فقط موفق شده ایم در چهارراه پارک وی یکی از این نمایشگرها را نصب کنیم که کاملا هم مطابق قوانین بوده است. در این نقطه حداکثر سرعت خودروها در هر زمانی از شبانه روز 20 کیلومتر در ساعت است و اوج ترافیک را دارد. در چنین فضایی نه تنها باعث تصادف نمی شود بلکه از نظر روانی بر مخاطب اثر می گذارد و برای لحظاتی به او آرامش می دهد و از طرفی دیگر شامل یک سری پیامهایی است که سطح فرهنگی افراد را هم ارتقائ می دهد. ما این کار را یک رسانه می بینیم و فقط از بعد تبلیغاتی به آن نگاه می کنیم.
این شبکه در واقع یک مجله تصویری کوتاه است که با تلویزیون تفاوت های زیادی دارد یعنی صرف این که پایه خورده و در خیابان نصب شده است نمی توان به آن بیلبورد گفت و از طرفی چون جنبه تصویری دارد هم نمی توان به آن تلویزیون گفت و چون هر دو بعد را تا بخشی در خود دارد باعث شده است که ساختاری جدید برای آن تعریف شود.
به اعتقاد مروت پور این نمایشگرها در میادین جوابگو نیستند، باید آنها را در عمق میدان دید نصب کرد و ارتفاع و جهت آن طوری باشد که برای دیدن آنها نیازی به برگرداندن گردن نباشد و فیزیک بدن تغییری نکند. در مورد منطقه 6تمام کارشناسی ها انجام شد و به این نتیجه رسیدیم که نقطه تقاطع ولیعصر شهید بهشتی هم از نظر شهروند و هم از نظر مدیریت شهری و هم از نظر آگهی دهنده بهترین نقطه نصب است اما با وجود این که مجوز این نقطه در دست ماست و برای آن قاب و فریم ساخته ایم و سایت را آماده کرده ایم و ساختمانی واسطه ای برای نصب آنتن پیدا کرده ایم و کار فرکانسی و نصب مودم را هم تکمیل کرده ایم و هزینه زیادی را برای خرید برق آن پرداخته ایم اما متاسفانه اجازه چنین کاری به ما داده نمی شود و این در حالی است که ما برای تمامی نمایشگرهایمان از سازمان فرهنگ و ترافیک مجوز داریم.
ما می توانیم اثبات کنیم که این رسانه نه تنها باعث مشکل ترافیکی نمی شود بلکه کمک می کند تا فرهنگ ترافیکی در شهر جا بیفتد اما به شرطی که تبدیل به یک شبکه شود چون با نصب تنها یک نمایشگر کار به جایی نمی رسد. در همین زمینه ما یک آدمک ترافیکی طراحی کرده ایم که طی روز در قالب حرکات پانتومیم و بدون گفتار شعارهای ترافیکی را به شهروندان منتقل کند.

مدیریت زیباسازی چگونه نگاه می کند؛

مهندس رضا لاهیجی مدیر اداره مبلمان شهری سازمان زیباسازی شهرداری تهران این نمایشگرها را نسل جدیدی از سیستم های تبلیغاتی برمی شمارد که روش پخش آگهی در آنها با تلویزیون های خانگی متفاوت است.
به گفته او تبلیغات در این رسانه باید به گونه ای باشد که مکث کمتری داشته باشد و مدت آن هم کوتاه باشد علاوه بر این نمایشگرها به بلندگوهایی مجهزند که همیشه خاموشند مگر در مواقع خاص اما پخش آگهی در آنها به گونه ای است که شرکتها باید آن را بیاموزند. مهندس لاهیجی خاطرنشان می کند که بحث تصادفات که در حال حاضر به مانعی برای پیشرفت این پروژه تبدیل شده است درست مثل 20 سال پیش است که قرار بود بیلبوردها وارد معابر شهری بشوند، آن موقع هم چنین چیزی را در مورد این تابلوها می گفتند اما با پیشرفت شهر و گذشت زمان مردم به آنها عادت کردند.
البته مکان یابی این نمایشگرها کاری است که باید با دقت و کارشناسانه انجام شود. فضاهای مکث مثل چراغ قرمزها و یا جاهایی که ترافیک کند است بهترین مکان برای نصب هستند و می توانند باعث آرامش اعصاب شوند به طوری که راننده ترافیک در حال حرکت را به خوبی تحمل کند. لازم به ذکر است که در جاهای مختلف دنیا هم تقریبا به همین شیوه عمل می شود مثلا میدان تایمز نیویورک و یا پیکادلی در لندن شلوغ ترین میادین تبلیغاتی دنیا هستند. چین و ژاپن و تایوان هم در آسیا جزو کشورهایی هستند که در آنها فشار تبلیغاتی بالاست و در هر خیابان آنها شاهد چندین نمایشگر هستیم. این نمایشگرها می توانند با انجام تبلیغات به شهرداری هم کمک مالی بدهند. چندی پیش مردم لندن به شهردار در خصوص تعداد زیاد این نمایشگرها اعتراض کرده بودند که شهردار در جواب آنها گفته بود اگر این نمایشگرها نباشند شهرداری با مشکل مالی روبه رو خواهد شد و ما برای جلوگیری از ایجاد این فشار بر روی شهروندان چنین کاری می کنیم.
به گفته مهندس لاهیجی انجام این تبلیغات برای هر شهری درآمدزا است و در حالی که برای تکمیل پروژه های شهری در تهران به 5هزار میلیارد تومان بودجه نیاز است و سازمان ما هم خودکفا شده است پس این کار کمک بسیار کوچکی برای ما و شهر تهران خواهد بود. این که عاقبت این رسانه به کجا می انجامد چیزی است که با همکاری مدیران قابل حل است. قبل از این که هر تصمیمی گرفته شود باید تمامی مدیران و افراد دست اندرکار با یکدیگر همفکری کنند تا بودجه و وقت مملکت و مردم به هدر نرود.

در دنیا چه خبر است مروت پور باوجود این که این نمایشگرها را یک رسانه می داند اما معتقد است که باید مبتنی بر فرهنگ آن مملکت استفاده شود. او می افزاید در اروپا اینها را در میادین نصب می کنند و در هلند در معابری که بیشتر پیاده رو هستند استفاده می کنند چون در این کشور رستوران ها و دیگر مراکز تفریحی آزادند در معابر صندلی بگذارند و افراد بنشینند. در واقع این معابر صرفا استفاده این چنینی دارد و به یک مرکز خرید و تفریح تبدیل شده است و عملا تعداد زیادی افراد در آنها تردد می کنند. ما در ایران چنین جایی نداریم. پارکها هم مقرون به صرفه نیستند چون تعداد بازدیدکنندگان کم است و زمستان هم عملا بهره برداری نمی شوند. به ما می گویند در معابر پیاده رو نمایشگرها را نصب کنیم اما مگر ما در اینجا چنین معابری داریم؛ تمامی مسیرهای پیاده روی ما در کنار یک مسیر سواره رو قرار دارند و یا این که به ما می گویند آنها را در جاهایی بگذاریم که صندلی باشد و مردم بنشینند و تماشا کنند اما این موضوع دیگری است که همان سینمای سر باز می شود و شهرداری برای چنین کاری باید هزینه کند.

فریبا هادیان