احیای یک سنت جوان
هوا در بیشتر نقاط کشور سرد شده و ظاهرا سرد خواهد ماند. برف و باران و سیلاب نیز بیشتر شهرها را فراگرفته و حالا حالاها مهمان است. اما در این روزهای سرد، افراد بسیاری هستند که کمک نیاز دارند.
از کارتنخوابها و خیابانخوابها بگیرید تا مستمندانی که صورتشان را با سیلی سرخ نگه میدارند و لب از لب باز نمیکنند. فشار اقتصادی هم که البته همیشه هست، ممکن است با مخلوط شدن با این سوز و سرما، گزندهتر شده باشد. این چنین است که باید طرحی نو در انداخت. اما چگونه؟
با اندکی تفکر، درمییابیم که شاید خیلی هم نیاز به در انداختن طرحی نو نباشد. کافی است به سنتهایی جوان یا خیلی جوان که شاید در روزمرهها و شتاب گرفتن تحولات امروزی کمرنگ شده باشد، رجوع و آنها را زنده کرد و گسترش داد. مطمئن باشید به حل مشکل کمک زیادی خواهد کرد. آن سنت مهم نیز همان «دیوار مهربانی» است که مدتی است از روزهای طلاییاش فاصله گرفته و به هر دلیل به حاشیه رفته است. چرا این سنت جوان را دوباره احیا نکنیم و گسترش ندهیم؟ چرا دیگر لباسهای زمستانیمان را که لازم نداریم، یا کفشها و سایر اقلام را به آن آویزان نمیکنیم؟ اتفاقا الان و در این روزهای سرد است که به دیوار مهربانی نیاز داریم. پس بیایید در هر شهر و نقطهای که در کشور هستیم، این سنت را احیا کنیم و گسترش دهیم. پیشنهادهای مختلفی هم در اینباره وجود دارد که البته اجرای برخی از آنها نیازمند توجه و ارتقای فرهنگ عمومی است. مثلا چرا در دیدار مهربانی مواد غذایی قرار نمیگیرد تا البته فقط و فقط نیازمندان از آن استفاده کنند؟ چرا دیوار مهربانی شامل پرندگان و سایر حیوانات موجود در شهرها نشود؟ مگر آنان از سرما و گرسنگی در خطر نیستند؟
به نظر میرسد احیای دیوار مهربانی در این روزهای سرد در تمام شهرهای کشور، راهحلی عملی و موثر برای کمک به انسانها و جاندارانی باشد که در سختی و مضیقه افتادهاند و چشم به راه کمک ما هستند.
سیدعلی دوستیموسوی - روزنامهنگار
گفت و گو
