ما و لیگ جهانی والیبال

آنها سه بازی با برزیل، آرژانتین و آمریکا در ورزشگاه کاریوکا برگزار می‌کنند. در این میان فهرست ارسالی بازیکنان ایران به فدراسیون جهانی والیبال باز هم نگاه نتیجه‌گرایانه به لیگ جهانی دارد. لیگی که در و پیکر آن آنقدر باز شده که حتی قطر هم به میدان آمده است. ما با وجود المپیکی شدن باز هم لیگ جهانی را میدانی تهییجی و تشویقی نمی‌پنداریم و فراموش کرده‌ایم که 36 تیم آمده‌اند تا در کوران این رویداد مهیج و البته با سه میلیون و 264 هزار دلاری آبدیده و برای مسابقه‌های مهم فراقاره‌ای آماده شوند.

در فهرست بازیکنان فقط محمدجواد معنوی‌نژاد، محمد فلاح و تا اندازه‌ای سامان فائزی جوانند و می‌توانند از مقابله با تیم‌های بزرگ درس و تجربه بیندوزند وگرنه اکثر بازیکنانی که در ده سال اخیر به هر مناسبتی به تیم ملی آمدند و رفتند چه سودی برای ما خواهند داشت؟

اعتقاد ما بر این بود و هست که دو مرحله اولیه مسابقه‌ها در ریودوژانیرو و بلگراد را به ستارگان خسته و مصدوم تیم ملی استراحت فعال می‌دادیم تا حداقل سعید معروف، سید‌محمد موسوی، عادل غلامی، شهرام محمودی و امیر غفور، از فشار تمرینات و بازی‌های انتخابی المپیک رها می‌شدند. با این رویه باز هم جوانان ما لیگ جهانی را از دست داده‌اند. به این ترتیب باید به جام کنفدراسیون آسیا که شهریور در تایلند برگزار می‌شود فکر کرد و یک تیم آینده دار و قابل سرمایه‌گذاری را روانه بانکوک کنیم. این نکات را در شرایطی یادآوری می‌کنیم که تیم ملی سرافراز ایران به المپیک یعنی کره مریخ والیبال رسیده است اما نباید اصل پشتوانه سازی فراموش شود.

جمشید حمیدی - کارشناس والیبال