شنیدن نجواهای شبانه

می‌توان در هر یک از این احساسات پاره‌ای از زندگی را و راهی برای شناخت جهان را فهمید. هر کدام دنیایی است که اگر خوب به آنها توجه کنی شاید برای دریافت جهان نیاز کمتری به عناصر بیرونی و کمکی داشته باشیم، چیزهایی مثل سخنرانی، کلاس خودشناسی و...

اما صدا کمی در این میان متفاوت است؛ زیرا تخیل را بیشتر تحریک می‌کند. چیزی را که می‌شنوی خودت در مکان و زمان قرار می‌دهی، برایش تصویر و فضا می‌سازی و این روند را اگر ادامه دهی جزئیات بیشتری هم پیدا می‌کنی. مثل بو، جنس و رنگ پوست‌ها، نگاه‌ها و... گوش دادن یک مسیر می‌شود برای تخیل بیشتر و به همین دلیل است که صدا عنصری از جهان دیگر است. این حال را گوش کردن رادیو در شب با قصه، موسیقی ملایم و اشعار و خاطره‌ها بخوبی آشکار می‌کند. این را گوش کردن به موسیقی‌های گذشتگان اثبات می‌کند وقتی از شنیدن صدای بنان، ساز عبادی و شهناز و خرم و... به دنیایی می‌روی که از آن خبر نداشتی، دنیایی از خاطره‌های ناشناخته و گذشته‌های ندیده.

گوش دادن اما فقط در چیزهایی شگفت‌انگیز نیست که برای شنیدن اختراع شد و پیشنهاد ما حتی کار نیک شنیدن صدای طبیعت و دورترین مرغ جهان نیست. بلکه شنیدن صدای مردم پیشنهاد ماست وقتی در کوچه و خیابان خلوت ـ بخصوص در شب ـ با کسی حرف می‌زنند، حرف‌های آرام که بیشتر به راز می‌ماند تا سخنی بی‌اهمیت از سر زیبایی شب. شنیدن گذرای کلماتی که از کنار ما عبور می‌کند و جذب بیان بخشی از وجود مردم شدن. آنگاه می‌فهمیم که در بهترین و بدترین رازهای جهان، در بهترین و بدترین فکرهای جهان آدم‌ها همه سهم دارند. شنیدن نجواهای شبانه مردم را به دلیل رفتن به دنیای رازها از دست ندهید.