در ستایش بی‌سرانجامی

کمی بعدتر، شاید مثلا در سال‌های راهنمایی، رویایم فوتبالیست شدن بود. رضا شاهرودی چپ‌پا فوتبالیست مورد علاقه‌ام بود، اما خودم دفاع راست بودم. رویای احمقانه‌ای بود، اما هیچ وقت دست از سرم بر نداشت. ولی خب، گفتن ندارد که این هم دود شد و به هوا رفت. البته خدا رحم کرد که بعدها در یک مسابقه محلی یک لگد خوردم و رباط صلیبی پاره کردم و برای خودم بهانه شیکی جور شد، وگرنه مجبور می‌شدم بی‌استعدادی‌ خودم را باور کنم.

دبیرستانی که شدم، رویایم دانشگاه صنعتی شریف بود و مهندسی مکانیک. تا سال سوم هم خوب پیش آمدم، اما سال آخر قافیه را باختم و خب این هم دود شد و به هوا رفت. اول دانشگاه صنعتی شیراز قبول شدم و بعدش که دیدم طاقت غربت ندارم، نیمه‌کاره رها کردم و آمدم تهران، دانشجوی دانشکده صداوسیما شدم. آخرش هم که هر آنچه از دیود و ترانزیستور و مدار و این طور چیزها خوانده بودم را گذاشتم در کوزه و رفتم روزنامه‌نگار شدم.

نه اشتباه نکنید، نمی‌خواهم بر بی‌سرانجامی رویاهایم مرثیه بخوانم. رویای تحقق‌یافته هم داشته‌ام، مثل همین روزنامه‌نگاری که اتفاقا از وقتی که از موقعیت انتزاعی رویا به موقعیت انضمامی واقعیت هبوط کرد، نصف بیشتر اعتبار و لذتی که از دور داشت را در چشمم از دست داد. می‌خواهم یک حرف عجیب بزنم. وسعت دنیای هر آدمی، به اندازه رویاهای تحقق نیافته اوست. رویاها به محض واقعی شدن، همه همین‌اند و قداست‌شان را از دست می‌دهند. بال تخیل را می‌چینند و با خشونت تمام، دنیای آدم را پرواز ممنوع می‌کنند. من خودم، هرگز حاضر نیستم، تصویر رویایی‌ام از آن صندلی بالاپایین‌شونده و ترمز دستی و... را با کمردرد، شب‌بیداری و دیگر بدبختی‌های احتمالی نشات گرفته از واقعیت‌های خشن رانندگی عوض ‌کنم. در کنار هزار و یک کتاب و توصیه روان‌شناسی که پی تحقق رویاها می‌دوانندتان، به این یک حرف من هم گوش کنید؛ با رویاهایتان زندگی کنید، غصه تحقق نیافتن‌شان را نخورید، هی زور نزنید که بکشانیدشان به دنیای بی‌روح واقعیت. هیچ تضمینی نیست که بعد از واقعی شدن، هنوز همان رویای دوست‌داستنی شما باشند. لطافت رویا را در دنیای بی‌رحم واقعیت جستجو نکنید، نیست!

عباس رضایی ثمرین