رویاها آشفته می شود

همه می دانیم امریکا برای تکمیل کمربند امنیتی خود و تغییر نظام سیاسی عراق ، حمله به این کشور را در اولویت قرار داده است و اعزام دیک چنی ، معاون رئیس جمهوری امریکا به منطقه برای متقاعد کردن و یا ابلاغ چنین تصمیمی به سران کشورهای منطقه بود.به موازات این تصمیم امریکا، نخست وزیر اسرائیل از بوش درخواست موافقت با حمله به دولت خودگردان فلسطین را داشت تا به تصور خودگره کور حل بحران را باز کند.وقتی بوش به کاخ سفید راه یافت ، رسما اعلام کرد حل بحران خاورمیانه در اولویت های دولتش نیست و قصد ندارد چون دولت کلینتون به سرمایه گذاری جدی دیپلماتیک در این امر ادامه دهد. بر این مبنا و از منظر برخی تحلیلگران بوش در مقابل این درخواست به شارون چراغ سبز نشان نداده است بلکه ، این چراغ ، زرد )مشروط و با احتیاط( بوده است چرا که اگر شارون در سرکوب عرفات موفق شود، عملا ناتوانی اعراب در کمک به فلسطینیان آشکار خواهد شد.در این میان اسرائیل به هدف مشترک خود با آمریکا )ایجاد رهبری جایگزین در فلسطینیان یا وادار کردن عرفات به پذیرش شروط اسرائیل ( خواهد رسید؛ اما امریکا به هدفی فراترنیز می اندیشد. آشکار شدن ناتوانی دولتهای عربی می تواند مبنایی قرار گیرد تا این دولتها در مقابل حمله احتمالی واشنگتن به بغداد واکنش نشان ندهند و یکبار دیگر خود را بیآبرو نسازند آنچه در روزهای گذشته در فلسطین اشغالی اتفاق افتاد، این طراحی ها را به هم ریخت اسرائیل در حمله به عرفات ، رهبری جانشین پیدا نکرد و اتفاقا دولت خودگردان مواضع محکمی گرفت فلسطینی ها نیز در مقاومت ، برخلاف پیش بینی ها حماسه آفریدند و اردوگاه جنین که یک ماه پیشتر تنها پس از چند ساعت مقاومت سقوط کرد و خلع سلاح شد، ایستادگی بی نظیری از خود نشان داد و اثبات کرد که فلسطینی ها چقدر سریع ، مراحل بهبود کارکرد خود را در پرتو حفظ عزت، طی می کنند.همبستگی مردم فلسطین )آوارگان ( در سطح منطقه بسیار گسترده بود و حتی ثبات سیاسی بسیاری از رژیمهای عربی را به خطر انداخت و با سیاست امریکا مبنی بر حفظ وضع موجود در منطقه به استثنای عراق تعارض پیدا کرد.این واقعیت ها امریکا را وادار کرد که سیاست بی تفاوتی در مورد حوادث امروز فلسطین اشغالی را کنار بگذارد و استراتژی خود را تغییر داده ، وزیر خارجه خود را به منطقه اعزام کند، بویژه آن که اروپا تحت فشار افکار عمومی خود، پیشتر راه خود را جدا کرده بود و این زاویه ، همچنان بازتر می شود.اینک نگاه امریکا و اسرائیل به تحولات و پیامدهای منطقه و منافع کوتاه مدت و درازمدت تا حدودی متفاوت می شود و رویاهای جداگانه در بستری مشترک آشفته تر خواهند شد.اگر گروه های فلسطینی ، به خط مقاومت ادامه دهند و دولتهای عربی ، دفاع از فلسطینیان را هم به عنوان یک هدف راهبردی و هم به خاطر نتیجه آن یعنی نشان دادن حمیت خوددر مقابل ادامه این سناریو جدی تر دنبال کنند، هماهنگی امریکا و اسرائیل بیش از پیش مخدوش خواهد شد.