حاشیه خبر
سکوت معنی دار
روزی که قانون سقف بودجه باشگاهها جایش را به قانون سقف قرارداد داد، از رئیس فدراسیون فوتبال گرفته تا رئیس سازمان لیگ همه از برخورد شدید با متخلفان حرف زدند و اینکه اگر باشگاهی بیشتر از سقف تعیین شده هزینه کند، فلان میکنند و بهمان. از همان روز به بعد، هر وقت یک قرارداد میلیاردی بسته شد، مسئولان نظارتی فوتبال از یک جمله مشترک برای پاسخ به پرسشهای خبری استفاده کردند؛ اینکه فلان باشگاه به فلان بازیکن چقدر داده دیگر به ما مربوط نمیشود، ما فقط آنها را ملزم کردهایم سقف بودجه را رعایت کنند!
حالا وقت حسابرسی است، اما عجیب که همه سکوت کردهاند. همه آنهایی که یک ماه تمام فقط خط و نشان کشیدند، حالا انگار بهدنبال این هستند که با یک سکوت چند روزه، تخلف گسترده و آشکار تیمهای باشگاهی را با هیجان شروع فصل تازه فوتبال به دست فراموشی بسپارند.
حرفی نیست در اینکه سیدمهدی رحمتی با یک میلیارد و 550 میلیون تومان لقب گرانترین خرید تاریخ باشگاه پیکان را به دست آورد و یکی از گرانترین نقل و انتقالات فصل باشد، اما آیا میتوان باور کرد که احمد آلنعمه، با بیش از 30 سال سن و کمتر از ده بازی ملی، با قراردادی به ارزش یک میلیارد و 400 میلیون تومان دومین بازیکن گرانقیمت لیگ برتر باشد؟ نه، حتی خود آلنعمه هم این را باور ندارد، که اگر داشت نمیگفت شفافسازی انجام شده غیرواقعی است.
سازمان لیگ قانون سقف بودجه را گذاشته شد تا هزینههای این فوتبال کاهش یابد، تا رقمهای واقعی قراردادها مشخص شود، تا مالیاتها به همان اندازهای که هست پرداخت شود. اما انگار این قانون هم توان بریدن شاخ و برگهای اضافی قراردادهای میلیاردی فوتبالیستها را ندارد. شاید هم دارد و مجریان قانون ناتوان هستند، اما هرچه هست این فوتبال همچنان پول بیتالمال را تناول میکند، بدون آنکه کسی پاسخگو باشد. بدون آنکه شادی پایداری برای مردم ایجاد کند.
رضا پورعالی / گروه ورزش
گفت و گو
