روی بی‌رحم فوتبال

درواقع به گواه تاریخ جام جهانی حتی آن روزهایی که اسپانیا را هیچ‌کس مدعی قهرمانی نمی‌دانست، آنها باختی نظیر آنچه در بازی با هلند تجربه کرد، نچشیده بودند؛ آن هم در شبی که با قامت یک مدعی وارد زمین شدند؛ با کلی غرور. این شکست ناباورانه برای دوستداران فوتبال اسپانیا بی‌شک به دلیل حضور بازیکنانی چون کاسیاس، پیکه، راموس، ژاوی و اینیستاست، اما حالا همین ستاره‌ها به پاشنه آشیل اسپانیا تبدیل شده‌اند. هشت بازیکن از تیمی که چهار سال پیش، هلند را در فینال جام جهانی شکست داد و قهرمان شد در شکست تحقیرآمیز شنبه شب حضور داشتند، البته با این تفاوت که آنها دیگر طراوت چهارسال پیش را نداشتند. نسل طلایی فوتبال اسپانیا به روزهای پایانی‌اش نزدیک می‌شود. همان‌طور که پرونده بارسلونای رویایی با پیر شدن برخی از همین ستاره‌ها بسته شد. ایتالیای 2010 با فابیو کاناوارو نفوذناپذیر، فرانسه 2002 با زین‌الدین زیدان دوست‌داشتنی و آلمان 1998 با لوتار ماتیوس و یورگن کلینزمن افسانه‌ای به بدترین شکل ممکن از جام جهانی بیرون رفتند. این قانون مستطیل سبز است. اگر ستاره باشی و ندانی چه زمانی باید از صحنه خارج شوی، آن وقت است که فوتبال آن روی بی‌رحمش را نشان می‌دهد.