ادب تشرف
آیتالله مجتبی تهرانی زمانی که به مشهد میرفتند، وقتی از منزل حرکت میکردند، سرشان را پایین میانداختند و زیاد به اطراف توجهی نداشتند.
معمولا هم تا دم در حرم صلوات میفرستادند. وقتی وارد حرم میشدند، مقید بودند که حتما داخل آن محوطه حرم شوند و برایشان فرقی نمی کرد که خلوت باشد یا شلوغ که معمولا جمعیت خیلی زیادی در آنجا بودند و ایشان با سختی وارد میشدند. ایشان ایستاده و پشت به دیوار زیارت میکردند و زیارتهایی هم که عمدتا میخواندند، زیارت امینالله و جامعه کبیره و زیارتهای مربوط به امام رضا بود. ایشان بعد از زیارت به قسمت بالای سر میرفتند و دو رکعت نماز زیارت میخواندند و بعد در بالای سر امام رضا(ع) دعا میخواندند. بعد اگر میشد از در اصلی خارج میشدند و اگر هم نمیشد، از قسمت بالا سر خارج میشدند. در مسیر بازگشت هم ذکر صلوات و استغفار داشتند و زیاد به اطراف توجه نداشتند. زیارت وداع ایشان، یک ساعت، یک ساعت و ربع طول میکشید! این در واقع وضعیت زیارتی ایشان بود!
گفت و گو
