مچ‌گیری یا نقد؟

برنامه جمعه شب ( بیست و نهم آذر) که به المپیک اختصاص داشت و علیرضا دبیر به‌عنوان مهمان به این برنامه آمده بود نمایانگر ضعف ما و مسئولان صنوف مختلف در گفت و شنود و پذیرش نقد بود، با این‌که منتقد و مجریان برنامه بدرستی و صبورانه مسیر گفت‌و‌گو را در راستای ریشه‌یابی معضلات ورزش پیش می‌بردند، اما مهمانان و مدیرانی که از طریق ارتباط تلفنی در مباحث پیش کشیده شده، شرکت می‌کردند، به سختی حاضر به شنیدن مسائل مخالف و حتی موافق با برنامه‌های تعیین شده سازمانی خود بودند و فضای برنامه را کاملا مغشوش و مشوش کردند تا آنجا که به نظر می‌رسید اگر مجریان و منتقد و کارشناس برنامه صبوری به خرج نمی‌دادند، به درگیری لفظی و حتی شاید قطع برنامه منجر می‌شد. از همه بدتر این‌که برخی مدیران باوجود تماس و درخواست‌های کتبی برنامه و نامه‌نگاری‌های اداری به عوامل خود اجازه نمی‌دهند در این برنامه حضور داشته باشند و خودشان نیز حاضر به ارتباط حتی تلفنی با برنامه نیستند.

این تصور که برنامه‌های نقد محور قصد دارند در برنامه‌های اداری و سازمانی آنها دخالت و ایجاد اخلال کنند، جو بسیار بدی ایجاد کرده است که جای بسی تاسف دارد. چنین به نظر می‌رسد که این برنامه یا هنوز نتوانسته خیرخواهی و حسن نیت خود را به مسئولان اثبات کند یا ایـــن‌که کار از پای بست دچار مشکل است.

برنامه خط قرمز شاید لازم باشد برای اثبات کردن خود، در قسمت‌های مختلف برنامه بخشی بگنجاند که در آن اساس، اهداف و نتایج نقد را به تفصیل شرح دهد و تفاوت آن را با انتقادهای ویران‌کننده بیان کند.

علاوه بر این، شاید حضور مدیران سیما به صورت زنده بتواند پشتوانه محکم‌تری برای این برنامه باشد. برنامه نود که البته اکنون سال‌هاست جایگاه خود را میان فوتبالیست‌ها، مربیان و مدیران عامل باشگاه‌ها یافته است، گرچه هنوز هم هر از گاهی این بی‌اعتمادی از طرف مدعوین به چشم می‌خورد، اما اهمیت خود را به دلیل کمک‌های فکری و تصمیمات سازنده، میان این قشر یافته است، اما می‌توان علت این رای اعتماد را صراحت و شجاعت مجری برنامه عادل فردوسی‌پور که از دانش بالایی در زمینه فوتبال برخوردار است، همراه با انصاف و اخلاق و رعایت قوانین دانست.

گرچه مجریان خط قرمز این‌گونه نیستند و چنین ویژگی را ندارند، اما برای اثبات خود به زمان بیشتر و پشتوانه‌های قانونی نیاز دارند. گفتنی است این برنامه قصد سیاه‌نمایی و مچ‌گیری ندارد، بلکه با بیان آسیب‌ها و ناهنجاری‌ها و عیوب با نیت برطرف کردن اشکالات و رسیدن به قله‌های افتخار است.

رها کیان