حتما باید یک نفر سکته کند

گاهی وقت‌ها اختلافات در ورزش به حدی می‌رسد که آدم فراموش می‌کند هدف از ورزش چیست و برای جا انداختن مقولات ساده ورزش در جامعه چه باید کرد. هرچند همه در زمانی که موقعیت ایجاب می‌کند حرف از محبت و دوستی از طریق ورزش می‌زنند، اما واقعیت این است تربیت بدنی و ورزش مقولات هدفمندی است که نیاز به آموزش و شناخت راه‌ها و هدف‌ها دارد.

این روزها در ورزش با همه مشکلات مالی که سر راه فدراسیون‌های ورزشی قرار گرفته است، هدفمندسازی برنامه‌ها اهمیت دارد، اما باید پذیرفت در وانفسای اقتصادی ورزش که می‌تواند سد راه پیشرفت باشد، اتحاد و نیت‌های خیرخواهانه در انجام کارها تاثیر مثبت زیادی برجای می‌گذارد.

شاید به تصور این‌که ورزش حرفه‌ای با این عبارات غریبه است بتوان راهی برای توجیه کارهایی مانند اختلاف در فوتبال با ادعای غش کردن داور یک مسابقه به یک سو، خانه‌نشین کردن افرادی در بسکتبال به اتهام خیانت در مجامع بین‌المللی، تعلیق یک فدراسیون به دلیل این‌که دو رئیس قبلی و جدید مدام گزارش یکدیگر را به فدراسیون‌های بین‌المللی می‌دهند، دعوای گروهی از وزنه‌برداران با سرمربی خود و نمونه‌های دیگر که در ورزش ایران رایج است پیدا کرد؛ اما جدای از این مصائب در ورزش، ورزش حرفه‌ای قواعدی دارد.

مقررات اخلاقی و رفتاری در بسیاری از موارد ورزش حرفه‌ای دیده می‌شود که در آن به ترویج و تشویق مفاهیم انسانی در ورزش از جمله وفاداری می‌پردازد. یک مثالی بزرگ‌ترها دارند که در ورزش زیاد شنیده شده؛ می‌گویند اگر یک چوب هم به تو آموزشی داد همیشه خود را مدیون او بدان و احترامش را حفظ کن، نه این‌که تا آنجا پیش بروی که طرف را به سکته بیندازی.

بودن و نبودن دست خداست، اما حتما باید یک نفر در این ورزش سکته کند تا دیگران بیایند و بگویند حیف، تا بود قدرش را ندانستند. خدا را شکر که قلب باقری دوباره در سینه می‌تپد و خدا کند همچنان وزنه‌برداری قلب‌های تپنده‌ای مانند باقری‌ها داشته باشد، اما خوب است قبل از به شمارش افتادن نفس‌ها گاهی وقت‌ها در این ورزش دور از همه حرفه‌ای‌گری‌ها سری به دیوان شمس مولانا زد؛ همان که قرن‌ها پیش از وضع قوانین حرفه‌ای در ورزش سروده:

بیا تا قدر یکدیگر بدانیم ‌/‌ که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم.

محمد رضاپور / گروه ورزش