گزش کوچک تب دار

گروهی از بیماری های ویروسی با طول مدت کوتاه که قسمتهای مختلف مغز ، طناب نخاعی و مننژ را گرفتار می کنند، از سوی بندپایان منتقل می شوند.

کد خبر: ۵۸۲۷۶

علایم و نشانه های این بیماری ها مشابه ولی در شدت و میزان پیشرفت با هم متفاوت است. بیشتر این عفونت ها بدون علامت است و موارد ملایم با سردرد همراه با تب یا مننژیت آسپتیک ، خود را نشان می دهند. عفونت های شدید معمولا _ به صورت حاد با سردرد ، تب بالا ، علایم مننژ ، استوپور، عدم آگاهی به زمان و مکان ، کوما، ترمور و گاهی تشنج (مخصوصا _ در شیرخواران) و فلج های اسپاستیک (و ندرتا _ شل) دیده می شود.
میزان کشندگی بیماری از 3 درصد تا 60 درصد متفاوت است و به 2 گروه عمده آنسفالیت های آربوویروسی ناشی از پشه و آنسفالیت های منتقله از کنه تقسیم می شوند.

تعریف

آنسفالیت هایی که از نظر علایم شبیه آنسفالیت های انتقال یافته از طریق گزش پشه ها هستند ، از طریق کنه منتقل می شوند. ویروس های منتقل شده از طریق پشه ها ، در گروه های تکاملی قرار می گیرند. که شامل ویروس های تب زرد، چهار ویروس دانگ و ویروس های آنسفالیت هستند ، در حالی که ویروس های منتقل شده از سوی کنه ها از لحاظ جغرافیایی ، گونه های بسیار مختلفی را دارند که برخی مسوول پیدایش آنسفالیت یا بیماری خونریزی دهنده همراه آنسفالیت هستند.

اپیدمیولوژی

اپیدمیولوژی این ویروس های زئونوتیک به واسطه تغییرات محیطی در برگیرنده ناقلان ، مخازن و انسان ها ، در حال تغییر است.
این ویروس ها بیشترین فراوانی را در نواحی گرمسیری دارند ، اما در مناطق معتدل و سرد نیز یافت می شوند. انتشار و فعالیت فصلی آن ها ممکن است متغیر بوده و اغلب عمدتا_ وابسته به شرایط محیطی مثل میزان بارش و درجه حرارت هوا می باشد که خود بر تراکم ناقلین و مخازن و پیدایش عفونت در آن ها تاثیر می گذارد.
بیشتر این بیماری ها در مناطق روستایی کسب می شوند. تعداد کمی نیز ناقل شهری دارند. سابقه گزش کنه از نظر تشخیصی اختصاصی تر است.

نگهداری و انتقال

این ویروس ها ناقل خود را پس از خوردن مقداری از خون جانور مهره دار مبتلا به ویرمی ، آلوده می کنند. پس از نفوذ ویروس به بدن و انتشار آن ، ناقل دچار عفونت مزمن و سیستمیک می شود. ویروس ها در خلال دوره کمون خارجی خود به غدد بزاقی می رسند. این دوره در بدن کنه معمولا _ یک تا 3هفته طول می کشد. در انتهای این دوره جانور قادر به ادامه زنجیر انتقال است و این روند را با خوردن خون و آلوده کردن جانور مهره دار دیگر ، انجام می دهد. جانور بند پا مصون از عفونت باقی می ماند و جانور مهره دار (مخزن) نیز معمولا _ بدون بروز بیماری واضح دچار ویرمی گذرا می شود.

ناقلین بیماری (Vectors)

کنه ها یکی از بزرگترین و مهمترین رده های (آکارینا) را تشکیل می دهند و انگل بیرونی (Ectoparasite) جانوران مهره دار و همگن خونخوار هستند. کنه ها بر 2 نوعند:کنه های سخت یا (Ixodidae) و کنه های نرم یا (Argasidae).بدن کنه ها تخم مرغی شکل است و به طور مشخص از سر ، سینه و شکم جدا از هم تشکیل نشده است.کنه ها 4 جفت پا دارند و بدون شاخک هستند. کنه های سخت در سطح پشتی پوشیده از پوسته کیتینی هستند. این لایه در نوع نر همه پشت را پوشانده و در کنه ماده تنها بخش کوچکی از قسمت جلوی آن را می پوشاند. کنه های سخت یک سر در انتهای قدامی دارند ولی سر کنه های نرم در سطح زیرین است و از بالا بطور کامل ناپیداست.
بطور کلی کنه های نر کوچکتر از کنه های ماده هستند. کنه های سخت هم در شب و هم در روز تغذیه می کنند و به حالت بی غذایی دوام نمی آورد ولی کنه های نرم در شب تغذیه می کنند. کنه های سخت همواره در نزد میزبان یافت می شوند ولی کنه های نرم در روز در شکاف و بردگی دیوارها پنهان شده و برای تغذیه از میزبان به هنگام شب بیرون می آیند.

اهمیت کنه ها از نظر بهداشت عمومی

الف - تیفوس کنه ای
ب - آنسفالیت ویروسی (آنسفالیت بهاره - تابستانی روسی)
ج - تبهای ویروسی (مانند کنه ای کلرادو)
د - تبهای خونریزی دهنده ویروسی (مانند بیماری جنگل کیاسانور KFD در هند)
ه- تولارمی
و- فلج کنه ای
ز- بابسیوزیس انسانی

کنه های نرم

الف - تب
Qب - تب راجعه
ج - KFD - تب جنگل کیاسانور همانطور که قبلا _ نیز متذکر شدیم ویروس ها در سیکل بیماری های مشترک قرار می گیرند انسان ها معمولا _ در نگهداری زنجیره بقای مهم نیستند و عفونت در انسان تصادفی بوده و اغلب در ضمن خونخواری به وسیله بندپای ناقل صورت می گیرد.
از نظر تئوریک ویروس ها می توانند به شکل افشانه و یا ذرات قطره ای (Droplet) مورد استفاده بیوتروریستی قرار گیرند و یا از طریق تلقیح به میزبان های حساس و مخازن طبیعی آن را وارد جامعه نمایند.