فرصتی برای تعامل

 به همین علت فضایی برای نقد و چالش منطقی وجود نداشت. ‌بر همین اساس در آغاز سال ‌91 برنامه‌ای با نام سین مثل سریال از شبکه یک پخش شد که قرار بود مجموعه سریال‌های دهه ۸۰ را که از شبکه یک سیما پخش شده بود، بررسی کارشناسانه کند تا بهترین‌های منتخب مخاطبان معرفی شود و در کنار آن نیز بازیگران زن و مرد برتر این مجموعه‌های نمایشی از شبکه یک نیز انتخاب شوند. این برنامه به تهیه‌کنندگی محبوبه قاضی میرسعید توسط مهدی سلوکی و با حضور مهمانان هنرمند که دستی در آثار نمایشی داشتند، اجرا شد. روند تئوریک کار خوب و منطقی بود، زیرا از این طریق دست اندرکاران عرصه تولیدات نمایشی می‌دانند زیر ذره بین نگاه مخاطبان و کارشناسان هستند و باید با وسواس و دقت بیشتری کار کنند. اما این برنامه ترکیبی، نقاط ضعفی داشت که از دید مخاطب و مسئولان پنهان نماند.

نکته دیگری که در سری قبلی سین مثل سریال کمتر توجهی به آن شد، در نظر نگرفتن بعد آموزشی در تلویزیون بود. نباید نادیده گرفت هر برنامه تلویزیونی علاوه بر بعد سرگرمی باید به صورت مستقیم یا غیر مستقیم آموزنده باشد. در این برنامه که تنها معیار انتخاب بهترین‌ها سلیقه و آرای مردمی بود باید به این نکته توجه می‌شد که پرورش سلیقه و افزایش شعور بصری از سیما و هنر هفتم می‌تواند هدف اصلی برنامه واقع شود. چراکه وقتی سلیقه مخاطب بالاتر برود و قدرت درک، دریافت و شناخت او افزایش یابد به همان نسبت گروه سازنده و تولید آثار نمایشی موظف خواهند بود آثار بهتری ارائه کنند تا شانس بیشتری برای جذب مخاطب به دست آورند.

سین مثل سریال سال 92 نواقص سال پیش را نداشت و سعی در هرچه بهتر و تاثیرگذار بودن در صنعت تلویزیون داشت و می‌توان امیدوار بود با رویکرد تحلیلی که امسال در پیش گرفته بود، گام مهمی در راستای غنی‌تر شدن سریال‌های نوروزی آینده برداشته باشد.

این دست برنامه‌ها نباید از خاطر ببرند که جوامع همیشه در نظرسنجی‌ها با رای خود، فقط فرد یا موردی خاص را انتخاب نمی‌کنند، بلکه همزمان به دیگر افراد و رخدادها، یک نهِ تأمل برانگیز می‌گویند. این نتیجه مهمی است که سین مثل سریال پیش روی مدیران سیما و برنامه‌سازان قرار می‌دهد.

مریم رها