محرکی علیه مغز

 این ماده در سال ۱۸۹۳ در ژاپن ساخته شد و به‌عنوان دارو رواج یافت، اما اثرات منفی‌اش سبب شد به ماده‌ای ممنوع تبدیل شود. در سال 1383 تحقیقی درباره میزان مصرف شیشه در ایران صورت گرفت و هیچ نشانه‌ای از وجود این ماده به دست نیامد، اما سه سال بعد تحقیقات نشان داد این ماده جای خود را باز کرده است البته آن زمان فقط حدود 4درصد معتادان به سمت این ماده می‌رفتند، اما از سال 87 همزمان با آغاز تولید این ماده در ایران مصرف آن روز به روز بالاتر رفت تا آنجا که در سال 89 به دومین ماده مخدر شایع در کشور مبدل شد. تحقیقات پزشکی ثابت کرده است: «مت‌آمفتامین» با ورود به سیستم عصبی مرکزی باعث آزاد شدن ناگهانی واسطه شیمیایی «دوپامین» از مغز می‌شود که تحریک سلول‌های مغزی و افزایش حالت تهاجمی و افزایش حرکات جسمی را به دنبال دارد. این ماده محرک در همان ابتدای مصرف تاثیر منفی خود را بر مغز شروع می‌کند و پرخاشگری، کم‌حافظگی، صدمه دیدن قلب و... را به دنبال دارد، علاوه بر این افسردگی و علائم اختلال حرکتی از دیگر اثرات مصرف طولانی مدت شیشه است.