شاخصه‌های سرگرم‌سازی

رئیس رسانه ملی هفته گذشته و در اختتامیه جشنواره فیلم دانشجویی گفت: «در سفری که به ترکیه رفته بودم، بانویی مقابل ما ایستاد و شروع به تعریف از کشورمان کرد و گفت، جمهوری اسلامی ایران عزت و افتخاری دارد که باعث شده غروری برای مردم ایجاد شود و آن را با رهبران کشور خودشان مقایسه کرد که همه مقابل آمریکا سرشان را پایین گرفته‌اند. او گفت، عاشق روحیه افتخار‌آفرینی ملت ایران است.» وی در ادامه به حضورش در شهرک سینمایی کره جنوبی اشاره و نقل قولی از مقامات کره مبنی بر علاقه ایرانی‌ها به «جومونگ» را ذکر کرد. اما جمله کلیدی سخنان رئیس سازمان صداوسیما در این مراسم اینجا بود: «من هم در پاسخ گفتم که ما اگر «جومونگ» دوست داریم به خاطر مواضع عدالتخواهانه و ظلم‌ستیزانه جومونگ بوده است. مردم ایران همه ظلم‌ستیز هستند و به همین دلیل از این داستان خوششان آمده است.»

شاید این تاکید پیش از این به اشکال دیگر ـ مثلا نوع استفاده سیما از فیلم‌ها و سریال‌های خارجی بویژه کارهای شرق آسیا ـ نمود داشته است، اما در ذات خود حاوی نکته‌ای است که نشان‌دهنده میزان شناخت رئیس رسانه ملی از ذائقه مخاطب ایرانی است.

نکته این است که مخاطب ایرانی دوست دارد سرگرم شود، اما نه به هر قیمتی. اگر آنچه می‌خواهد به او ارائه دهیم، او قطعا بقیه سرگرمی‌های خود را تعطیل می‌کند. تاریخ کارهای نمایشی و بصری ما نشان داده که مردم گاه از کارهایی استقبال کرده‌اند که ظاهر سرگرم‌سازی نداشته‌اند. حتی شاد و طنز هم نبوده‌اند و رگه‌هایی از تلخی هم در آنها دیده می‌شده اما دقیقا به دلیل همان نکته‌هایی که در تاکید و یادآوری رئیس رسانه ملی دیده می‌شد، آن کارها مورد استقبال قرار گرفته‌اند. عدالت‌خواهی و عدالت‌طلبی برای ارتقای محتوایی یک کار نمایشی، شاخصه است و مردم قطعا از کارهای نمایشی با این رویکرد، استقبال می‌کنند.

علی افشار