فرماندهی یا رزمندگی

از فرماندهی لشکر آمده بودند. ابلاغیه را دادند و رفتند. حکم فرماندهی تیپ بود. حاج حسین بصیر بر اساس این حکم شده بود فرمانده تیپ یک. سریع با فرماندهی لشکر تماس گرفت و گفت:" من باید فکر کنم، همین طوری که نمی شود."

فردا دوباره آمدند تا جواب قطعی را از حاجی بگیرند. جواب مثبت داد و قبول کرد. من که از این قضیه تعجب کرده بودم به حاجی گفتم:" چرا همان دیروز جواب مثبت ندادید؟"

ایشان گفت:" دیروز در آن حالت نمی توانستم فکر کنم و تصمیم بگیرم. راستش رفتم و با خودم فکر کردم. امروز که من را را به فرماندهی تیپ منصوب کردند، اگر چند روز دیگر بخواهند این مسوولیت را از من بگیرند و بگویند از این پس باید به عنوان یک رزمنده ساده در جبهه خدمت کنی، من چه عکس العملی نشان می دهم.

 اگر ناراحت و غمگین شوم، پس معلوم می شود برای رضای خدا این مسوولیت را قبول نکردم، ولی اگر برای من فرقی نداشت، پس مشخص می شود که این مسوولیت را برای رضای خدا و به دور از هوای نفس قبول کردم و فرقی ندارد که در کجا خدمت کنم. بعد دیدم اگر بخواهند مسوولیت فرماندهی تیپ را از من بگیرند، برای من فرقی ندارد، لذا قبول کردم."(نوید شاهد)