فریاد بی صدای کودکان سردشتی در «چریکه ی بی ده نگ»

"نرگس آبیار" با اعلام این خبر گفت: در این مستند کودکان سردشتی که هر کدام حداقل یکی از اعضای خانواده شان مصدوم شیمیایی است؛ نمایشی را درباره بمباران شیمیایی اجرا می‌کنند و نام آن نمایش «چریکه‌ی بی ده نگ» است از همین رو نام این مستند نیز از این تئاتر گرفته شده است.

آبیار ادامه داد: ایده این فیلم که از نگاه کودکان به بمباران شیمیایی شهر سردشت توسط رژیم بعث عراق می پردازد. با دیدن نقاشی کودکان امروزی درباره حملات هوایی و بمباران سردشت به ذهنم رسید: با بررسی بچه ها و نگاه بدون پیرایه و حس برانگیز آنها به این نتیجه رسیدم که این نقاشی ها بهترین بازگو کننده آن روزها برای کسانی است که آن را تجربه نکرده اند.

نویسندگی و کارگردانی مستند«چریکه ی بی ده نگ» افزود: برای ساخت روایی این مستند، دنبال قاب بندی خاصی نبودم و سرزده با دوربین به همه جا رفتم. لوکیشن و شخصیت و همه چیز واقعی و در زمان رخ داده است و این مستند به آن چیزی که مستند محض نامیده می شود بسیار نزدیک است. در این کار نریشن استفاده نشده است و فقط در بخش هایی بچه ها نامه هایی به خدا نوشته اند که خوانده می شود.

آبیار بیان کرد: از آنجایی که این مستند به همت شبکه سوم تولید شده است از همین آنتن نیز پخش می شود. امید است با مطرح کردن آن در بخش بین المللی تأثیر لازم را در انعکاس این حادثه داشته باشد.

وی در توضیح چگونگی شکل گیری مستند گفت: پیش از این بچه های کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان شهر سردشت نمایشی با موضوع حمله شیمیایی اجرا کرده اند که بسیار مورد توجه بوده است. تک تک بچه ها را پیدا کردیم و از آنها خواستیم دوباره نمایش را در کانون اجرا کنند.

آبیار در توضیح بخش نامه ها ی بچه ها به خدا که در این مستند وجود دارد گفت: در این مستند همچنین بچه های سردشتی نامه هایی به خدا در مورد بمباران شیمیایی شهر سردشت می نویسند و در نامه ها با زبانی ساده و شیرین با خداوند در مورد این واقعه و تبعات آن حرف می زنند.

آبیار در توضیح منابع تحقیق و تولید اذعان داشت: اعضای کودک و نوجوان کانون، در بخش های مختلف این فیلم؛ مانند اجرای نمایش "چریکه ی بیده نگ" (فریاد خاموش) و بخش بحث آزاد حضور دارند. بخش نمایش این فیلم مربوط به وقایع و صحنه های زمان بمباران شیمیایی است و در بخش بحث آزاد نیز اعضای پسر و دختر کانون در خصوص عواقب جنگ و اوضاع اجتماعی خانواده های جنگ زده با یکدیگر به بحث و گفت گو می پردازند.همچنین از خانه های این اعضای کانون نیز گزارش هایی تهیه و در پایان ضمن دیدار با جانبازان شیمیایی از نشست پرسش و پاسخ اعضا با جانبازان در مورد زمان جنگ تصویربرداری کردیم.(نوید شاهد)