بازیگری احساس بی‌وزنی می‌دهد

وقتی احساس بی‌وزنی می‌کنم.

زمانى بازیگرى بیشتر از این که شغلم باشد، تفریحم بود. خاصیت گذشت زمان این بود که بازیگرى را تبدیل به حرفه من کرد. با وجود این گذشت زمان و نگاه جدى اطرافیانم نتوانست لحظات شاد و مفرح دوران بازیگرى‌ام را به یک حرفه سست و بى‌روح تبدیل کند.

بله. در واقع اگر عشق به بازى در من احساس موجودیت پیدا مى‌کند، فقط به خاطر وجود همان لحظات است. یعنى درست همان لحظاتى که در آن احساس بى‌وزنى مى‌کنم.

نه به هیچ وجه. من تا جایی از بداهه در کار‌هایم استفاده می‌کنم که امکان بروز خلاقیت داشته باشم و مطمئن باشم نتیجه خوبی حاصل می‌شود.

اگر منظورتان کارهای اخیرم با گروه تئاتر سایه باشد، حرفتان درست است. ما در این گروه به دنبال تجربه کردن شکل‌ها و ساختارهای متفاوت تئاتری هستیم. در تئاتر به خاطر مخاطب خاص‌تری که دارد، می‌توان راه‌های نوتر و متفاوت‌تری را تجربه کرد.

منظورتان از «کم» اگر زمان حضور روی صحنه است که با تاکید می‌گویم مدت کوتاه بازی در یک نمایش به هیچ‌وجه نشان‌دهنده کم اهمیت بودن نقش نیست. مهم نتیجه کلی کار است که باید خوب در بیاید.

در این نمایش همه نقش‌ها کوتاه بود. برای آن که بدانید چقدر در این کار با کارگردان همفکری و همکاری داشته‌ایم تا اجرای خوبی روی صحنه ببریم، تنها می‌گویم که نقش من در این نمایش به پیشنهاد خودم کمتر هم شده بود. برای همین خیالتان راحت، کسی از زمان کوتاه روی صحنه بودن ناراحت نیست.

همه جای دنیا همین‌طور است. آل‌پاچینو هم وقتی روی صحنه تئاترهای برادوی می‌آید، مطمئن باشید آن دستمزد هالیوود را نمی‌گیرد. در ایران هم همین است. مبلغ دستمزد یک بازیگر در تئا‌تر همیشه مشخص است و از یک قانون خاص تبعیت می‌کند، اما در سینما، تلویزیون و سریال‌های نمایش خانگی اصلا تابع قاعده و قانون خاصی نیست.

من خودم ممکن است سر پروژه‌ای به صورت رفاقتی حاضر ‌شوم و دستمزدی نگیرم و به جایش در کار دیگری، مبلغ زیادی را مطالبه کنم. این برمی‌گردد به سطح هنری کار، علاقه‌ات و چیزهای شخصی دیگر که دست به دست هم می‌دهند و میزان دستمزد را تعیین می‌کنند.

مطمئن باشید در تئاتر پول بی‌حساب و کتابی وجود ندارد که به کسی بدهند. همه بازیگران تئاتری که در سینما و تلویزیون هم شناخته‌شده هستند از جمله خودم، وقتی روی صحنه بازی می‌کنیم، با این که وقت و توان بیشتری می‌گذاریم، دستمزدهای کمتری می‌گیریم. این برای بازیگرانی که کارشان را با سینما شروع می‌کنند و بعد به تئاتر می‌آیند هم صدق می‌کند.

اگر کسی پیدا شده که با سرمایه شخصی‌اش برای تئاتر دل می‌سوزاند، باید کمک کرد تا کارش را انجام دهد، نه این که سنگ جلوی پایش انداخت. من نمی‌فهمم بودجه زیاد تولید یک تئاتر چرا باید عده‌ای را ناراحت کند. تئاتر ایران نیازمند اجرای کارهایی است که تماشاگران بیشتری را به تالارها بکشاند و این هنر را به میان مردم و جامعه ببرد.

در همین نمایش «آمدیم، نبودید، رفتیم» دیدید که رخ داد و تماشاگران زیادی را به تماشاخانه ایرانشهر کشاند. در ضمن ما در اجراهایمان، شب‌هایی را به دانشجویان و دیگر اقشار اختصاص دادیم که بلیت هایش با تخفیف‌های زیاد به فروش رسید. مطمئن باشید وقتی کاری خوب باشد، تماشاگر هم از آن استقبال می‌کند. تئاتر ایران نیازمند چنین رویکردی است تا ارتباط گسترده‌تری با مردم پیدا کند و بیشتر از گذشته اوج بگیرد.