6 گام تا پیاده‌سازی SOA

یکی از مهم‌ترین دلایل وجود اشکال در پیاده‌سازی SOA از سوی سازمان‌های مختلف، عدم تطبیق آنها با اهداف شغلی‌شان است. SOA یک برنامه یا روش برای حل مشکلات شغلی است. با آزمودن SOA توسط فناوری اطلاعات، می‌توان پیش از پیاده‌سازی سود و زیان مساله را سنجید.

برای این امر باید فاکتورهای کلی موفقیت کاری (همچون 50 درصد افزایش درآمد) را گرفته و آنها را به مقیاس‌ها و معیارهای کوچک‌تر و قابل اندازه‌گیری تقسیم کرد. نقطه شروع این کار می‌تواند در نظر گرفتن سود کلی کار باشد و برای رسیدن به آن نقطه، شاخص‌هایی تعیین شود. به این ترتیب می‌توان پروسه نیازمندی به SOA را تشخیص داد. پس از تعیین معیارهای قابل اندازه‌گیری، درک شیوه اندازه گیری آنها هم اهمیت دارد.

هیچ کس نمی‌خواهد اداره شود. اداره به‌روش SOA ارتباطی با پارادایم‌های سلسله‌مراتبی سفت و سخت (و البته پوسیده) ندارد. بحث اصلی، درون‌کار بودن، خودکار بودن و شفاف بودن است. این سه عامل باعث می‌شود بسادگی یک مشکل یا مساله شغلی میان اعضا پذیرفته شود. اداره به روش SOA باید درست در کنار پیاده‌سازی به‌همین روش انجام شود تا مفید باشد.

مقاومت کاربران و کارمندان به استفاده از المان‌های جدید زیاد است. می‌توان با شگردهایی در سریع‌ترین حالت ممکن، کاربران را به استفاده از SOA سوق داد؛ اما شاید روش بهتر استفاده از برنامه ویژه باشد. به‌عنوان مثال، کسانی که بیشتر سرویس‌های SOA را مورد استفاده قرار می‌دهند، امتیاز دریافت می‌کنند و این امتیاز می‌تواند در نقاط مختلف خرج شود (مثلا هر 100 امتیاز یک آیفون!) در این صورت رقابت شدیدی میان کارمندان شکل می‌گیرد تا بیشتر و بیشتر از سیستم استفاده کنند.

بسیاری از امور آی‌تی امروزه به‌روش SOA انجام می‌شود. پرداخت، دریافت، انبارگردانی، حسابداری و حمله به این سرویس‌ها می‌تواند منجر به از دست رفتن داده‌های حساس شود. از این‌رو معماری‌های SOA باید به یک بستر امنیتی مستحکم مجهز باشند. این بستر امنیتی همچنین باید سریع و قابل گسترش باشد.

اداره به روش SOA نه‌تنها می‌تواند بسرعت پیاده‌سازی و مورد استفاده قرار گیرد، بلکه 4 فناوری درونی دارد که پیشاپیش برای اداره آفریده شده‌اند؛ انبار و ثبت، نظارت و مدیریت، مدیریت قوانین مرکزی و درگاه امنیتی.