آبله‌مرغان در بارداری

این بیماری به صورت ضایعات پوستی و خارش در سراسر بدن بروز می‌کند. قبل از شروع علائم پوستی بیمار به مدت یک تا 2 روز علائم بی‌حالی و تب و درد دارد. ضایعات پوستی تا دو هفته بعد از شروع بیماری بهبود می‌یابد، اما بیماری از یک روز قبل از بروز علائم پوستی تا یک هفته پس از آن انتقال می‌یابد. این انتقال از طریق تماس مستقیم و همین‌طور از طریق ترشحات تنفسی است و در صورت تماس با بیمار در کسانی که مبتلا نشده‌اند، احتمال بیماری 90 درصد است. پس خانم بارداری که آبله‌مرغان نگرفته است، نباید با بیمار تماس داشته باشد و در صورت تماس باید به سرعت از نظر وجود آنتی‌بادی برعلیه آبله‌مرغان مورد آزمایش و بررسی قرار گیرد و اگر این آنتی‌بادی وجود نداشت، داروی مناسب (یعنی آنتی‌بادی علیه آبله‌مرغان) را ظرف 4 روز از تماس با بیمار، دریافت کند تا به بیماری مبتلا نشود؛ البته واکسن آبله‌مرغان وجود دارد، اما در بارداری استفاده از آن ممنوع است، ولی می‌توان قبل از بارداری و با تجویز پزشک از آن استفاده کرد.

در صورت ابتلای مادرباردار به آبله‌مرغان، داروهایی جهت کوتاه کردن دوره بیماری داده می‌شود، اما متاسفانه این داروها در کاهش احتمال انتقال ویروس به جنین اثری ندارد و احتمال این انتقال در 3 تا 5 ماهگی بارداری بیشتر است.

در صورت ابتلای مادر در طول بارداری، احتمال آسیب به جنین وجود دارد و این آسیب می‌تواند اختلالات رشد، آسیب‌های کلیوی، مغزی، پوست و استخوان باشد.بروز بیماری در مادر همزمان با زایمان از خطرات بیشتری برخوردار است و احتمال انتقال بیماری به نوزاد بسیار بالاست. باید به نوازاد چنین مادرانی آنتی‌بادی آبله‌مرغان تزریق شود، در غیر این صورت احتمال فوت نوزاد در اثر بیماری وجود دارد.

ویروس آبله‌مرغان در برخی موارد در بدن بیماران باقی مانده و در آینده (بخصوص در سنین بالای 60 سال) منجر به بیماری دیگری به نام زونا می‌شود.

این بیماری با درد و سوزش در یک ناحیه پوستی در بدن و اغلب در تنه شروع می‌شود و بعد از چند روز با ضایعات پوستی در همان ناحیه ادامه می‌یابد. این ضایعات پوستی به شکل جوش‌های همراه با درد و سوزش و گاه خارش است. جهت جلوگیری از درد و کوتاه کردن مدت بیماری که گاه تا 3 هفته یا بیشتر طول می‌کشد، داروهایی وجود دارد که در این زمان داده می‌شود.