پیروزی و شرایط تازه

هافبک سابق تیم ملی و پرسپولیس که سال‌ها برای نشستن روی نیمکت سرخ عطش زاید الوصفی داشت و همواره نیز از سوی حبیب کاشانی مدیرعامل وقت باشگاه به‌عنوان آلترناتیوی برای مربیان پرسپولیس مد نظر بود، در این فصل و در عرض چند ماه بخوبی دریافت که مرد میدان‌های بزرگ نیست و نتوانسته است اثر‌گذاری مثبتی روی کیفیت کار سرخ‌ها بر جای بگذارد. استیلی برای آن‌که خود را به پرسپولیس تحمیل کند تا آنجا که می‌توانست مقاومت کرد تا از نیمکت پرسپولیس جدا نشود، اما او آنقدر ماند تا سر آخر به این نتیجه رسید که هواداران سرخ برای یک بازی دیگر نیز او را تحمل نخواهند کرد، برای همین استعفا داد تا بیش از این خود را رو در روی هواداران پرسپولیس قرار ندهد.

استیلی در شرایطی به نیمکت پرسپولیس رسید که از همان ابتدا به دلیل نحوه روی کار آمدن او ذهنیت مثبتی نزد هواداران شکل نگرفت و برای همین کافی بود تا او نتیجه یک بازی را بازنده شده یا تساوی کند تا شعارها بر علیه او در ورزشگاه‌ها به اوج برسد.

در حقیقت بر سر نخواستن او روی سکوهای ورزشگاه‌ها دعوا بود و شاید استیلی اگر هوشمندی به خرج می‌داد، باید همان زمانی که مدیریت باشگاه تغییر کرد و کاشانی از پرسپولیس رفت، او هم از سرمربیگری پرسپولیس استعفا می‌داد تا مدیریت جدید با انتخاب گزینه مورد نظر خود، شوک تغییرات مدیریتی را با تغییر سرمربی تیم کامل می‌کرد. اما استیلی که فکر می‌کرد می‌تواند پرسپولیس را با وجود تمام نامرادی‌ها به ساحل نجات برساند، بی‌اعتنا به این نکته بود که چوب خطش نزد هواداران پر شده است و آنان از وی به کلی سلب اعتماد و امید کرده‌اند.

این مربی جوان که در ابتدا تاکید می‌کرد تا هفته پنجم، پرسپولیس را جمع و جور خواهد کرد، با گذشت هفته‌ها بیشتر دریافت که مرد این کارزار سخت نیست و هنوز به آنچنان پختگی نرسیده که بتواند سکاندار مطمئنی برای تیمی بزرگ چون پرسپولیس باشد. منهای حذف دیروز از جام حذفی باشگاه‌های کشور، استیلی در لیگ نیز عملکرد قابل دفاعی از خود بر جای نگذاشته است.

5 پیروزی، 5 باخت و 5 تساوی و ایستادن در رتبه هشتم جدول (تا قبل از بازی‌های دیروز از هفته شانزدهم) به هیچ وجه سنخیتی با موجودیت فعلی پرسپولیس ندارد تا همه شرایط حکم به رفتن استیلی دهند؛ رفتنی هر چند دیر، اما مثبت. شاید این تغییر فرصتی باشد برای سرخ‌ها تا خود را از این بحران نجات دهند.