سوال از سیب

درست نیست بگوییم برخی مشکلات، جزئی هستند و به جراحی نیاز ندارند، چرا که نوع اشکال یا بد شکلی فک است که اهمیت دارد. مثلا اگر فک فردی 8 میلی‌متر جلوتر از حد طبیعی است، قطعا نیاز به جراحی دارد و البته در چنین فردی در اکثر اوقات نیاز به ارتودنسی هم وجود دارد، چرا که جراحی، ارتباط صحیح بین استخوان‌های فک بالا و پایین برقرار می‌کند، اما ارتودنسی، به معنای ایجاد یک ارتباط صحیح بین دندان‌های فک بالا و پایین است و برای ایجاد هماهنگی، لازم است هر دوی این ارتباطات اصلاح شود. به طورکلی اگر کسی رابطه‌های دندانی درستی داشته باشد، اما رابطه‌های استخوانی‌اش اصلاح نشده باشد، باز هم صورت نازیبایی خواهد داشت. ضمن این‌که دندان‌هایش هم به‌دلیل این عدم ارتباط در معرض آسیب قرار می‌گیرند. اگر روی هم گذاشتن و جفت شدن دندان‌ها با مشکل مواجه باشد، هم ارتودنسی و هم جراحی فک و صورت به فرد توصیه می‌شود. البته در مواردی این ناهنجاری‌ها آنقدر کم هستند که صرفا ارزش زیبایی دارند و از لحاظ عملکرد مشکلی ایجاد نمی‌کنند. در این موارد و برای اصلاح یک‌ یا 2 میلی‌متر، جراحی و تغییرات استخوانی سنگین روی صورت انجام نمی‌شود. در واقع در این موارد که اختلال عملکردی در عضو وجود ندارد، به بیماران توصیه می‌شود تا در برابر وسوسه جراحی مقاومت کنند.

این نوع درمان مرحله آخر درمان جوش‌های صورت است و بیشتر برای موارد آکنه کاربرد دارد. واقعیت این است که علت آکنه چند عاملی است. ایزوترتینوئین (Accuntane) تنها درمانی است که بر فاکتورهای اصلی موثر در آکنه اثر می‌کند. البته موارد کاربرد این دارو متعدد است بنابراین تجویز باید توسط پزشکی انجام شود که بتواند این موارد را تشخیص دهد.