دیدار از ‌شهر پل‌ها

 ناصر‌خسروخان قبادیانی در سفرنامه‌اش، شهر اهواز را شهری سرسبز توصیف می‌کند که درختانش سایه دائمی بر سر او و همسفرانش گسترانیده بوده‌اند؛ به گونه‌ای که تا پایان شهر نور آفتاب را ندیدند.

این توصیف از شهری که امروز، مرکز یکی از مهم‌ترین استان‌های کشور است و به گرما و آفتاب سوزانش شهرت یافته، شاید در برخورد نخست کمی عجیب و تأمل‌برانگیز باشد، اما کافی است کمی به رود حیات‌بخش کارون بیندیشیم که باعث می‌شود نخلستان‌ها و کشتزارهای متعدد در کنار آن شکل بگیرند و هنوز هم که هنوز است بهترین خاطره از سفر به اهواز، قدم زدن در ساحل کارون است.

اما اهواز برخلاف همسایه‌ها و هم‌استانی‌های خود مانند شوش دانیال، دزفول و آبادان، کمتر آثار و ابنیه تاریخی یا موزه‌ای منحصر به فرد دارد و تنها چند خانه تاریخی و کاروانسرا دارد که از میان آنها می‌توان به سرای عجم اشاره کرد که در همین چند سال اخیر به فهرست میراث ملی اضافه شد.‌ خانه دادرس یکی دیگر از نقاط دیدنی و تاریخی اهواز است؛ بنایی بازمانده از دوره قاجاری که سال ۱۳۸۲ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.

این بنا در مرکز شهر اهواز در خیابان عبدالحمید ساخته شده است که در این خیابان، خانه‌های متعددی از دوره‌های قاجاریه و پهلوی به‌جامانده که بخش ناچیزی از آنها به ثبت رسیده‌ است.‌ بقعه علی‌ابن مهزیار هم که در قرن سوم قمری می‌زیسته، یکی دیگر از مناطقی است که مردم بومی اهواز برای زیارت به آنجا می‌روند.‌ علی‌ابن مهزیار از فقها، محدثان و دانشمندان معروف شیعه و از نزدیکان امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده است. بقعه ایشان در محله عامری و در کنار رود کارون واقع شده و آرامگاه او معمولا همه‌ساله، محل برپایی مراسم مذهبی مختلف از جمله تاسوعا و عاشورای حسینی و مراسم مربوط به ماه مبارک رمضان است.

اما بسیاری از کارشناسان حوزه گردشگری، اهواز را به نام شهر پل‌ها می‌شناسند و این پل‌ها را یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری اهواز می‌دانند؛ پل‌هایی که با گذشت زمان به تعدادشان اضافه می‌شود. آخرین باری که من به اهواز سفر کردم، ۷ پل روی کارون وجود داشت که در میان آنها پل سفید (پل اول ـ پل معلق) و پل هفتم به دلیل سبک خاص معماری و طراحی، چشم‌انداز زیبایی به شهر داده‌اند.