یک جبهه جوان اصولگرا

در جغرافیای سیاسی امروز ایران و آرایش سیاسی نیروها در داخل کشور، جبهه تازه تاسیس و جوان پایداری، بی‌شک یکی از اضلاع مهم جناح اصولگرا محسوب می‌شود که قرار گرفتن یا نگرفتن آن در چارچوب و مدار وحدت با دیگر اصولگرایان در جریان انتخابات پیش روی مجلس، آثار و تبعات خاص خود را خواهد داشت.

اگر چه جبهه پایداری هدف خود از تاسیس را انتخاباتی ندانسته و اعضای آن بیشتر بر کار فرهنگی درازمدت و گفتمان‌سازی تاکید دارند، اما طولانی شدن روند رایزنی میان طیف‌های اصولگرا برای تعامل انتخاباتی با این جبهه نشان از آن دارد که دیگر اضلاع اصولگرایی می‌دانند که همراهی جبهه پایداری با آنها در جریان انتخابات یا جدا ماندن آنها از یکدیگر دو انتخابات با شرایط مختلف را رقم خواهد زد که فارغ از نتیجه،‌ در یکی همه ظرفیت‌های اصولگرایی یک جا جمع است و در نوع دوم، اصولگرایان باید با جریانی بر‌آمده از خود و تا حدی جوان‌تر یا به اصطلاح عرف سیاسی غرب نئواصولگرا رقابت کنند.

جبهه پایداری امتداد همان جریانی است که اعتقاد بر غربالگری در میان اصولگرایان دارد؛ ایده غربالگری که نخستین‌بار توسط افرادی چون حجت‌الاسلام حسینیان مطرح شد با واکنش منفی طیف‌های سنتی‌تر اصولگرا مواجه شد.

 پس از آن و با وقوع حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم و فتنه 88، ایده غربالگری زمینه طرح دیگری یافت چرا که نزدیکان به جریان جبهه پایداری، این بار مرزبندی خود با سه گروه اهالی فتنه، منسوبین به جریانی نزدیک به دفتر رئیس‌جمهور که از سوی اغلب اصولگرایان انحرافی نامیده می‌شود و ساکتین را مطرح کرده و در رایزنی‌های انتخاباتی با دیگر اصولگرایان این 3 خط قرمز را مطرح ساخته و بر آن اصرار دارند.

 ساکتین موردنظر اعضای جبهه پایداری عمدتا در میان همان دسته از اصولگرایانی قرار دارند که قبلا به نظر آنها باید برای رسیدن به اصولگرایی ناب غربال می‌شدند و در جریان فتنه 88 هم به نظر اعضای جبهه فعال نبوده و مدتی طولانی را در سکوت به سر برده‌اند که البته این موضوعی اختلافی در میان اصولگرایان است.

 این که جبهه پایداری می‌تواند یا نمی‌تواند به غربالگری مورد نظر خود در میان اصولگرایان دست یابد با نزدیک شدن فصل انتخابات جدی‌تر در محک آزمون و تجربه قرار می‌گیرد.

 خود اعضای جبهه پایداری به‌صورت تلویحی به این موضوع اشاره دارند که توان این کار را دارند. شاهد مدعای آنها نیز نتیجه انتخابات ریاست‌ جمهوری و مجلس در ادوار گذشته است که معتقدند گفتمانی که آنها نماینده آن هستند مورد اقبال مردم قرار گرفته است.

اگرچه در این میان یک استثنا هم وجود دارد و آن انتخابات آخرین دوره شوراهاست که حضور جداگانه و فهرست جدای رایحه خوش خدمت که امروز در شاکله جبهه پایداری قرار دارد، جدای از بقیه اصولگرایان توفیق چندانی به دست نیاورد.

با وجود این، تعلق خاطر نیروهای جوان اصولگرا به گفتمان جبهه پایداری، نزدیکی آنها به بخش‌هایی از دولت و قوه اجرایی و البته موثر بودن گفتمان عدالت در میان آحاد مردم ازجمله عواملی است که به وزن و اعتبار جبهه پایداری می‌افزاید و از این روست که آنها برای دیگر اصولگرایان شرایطی قائل می‌شوند که بعضی از آنها برای همراهی انتخاباتی هنوز مورد توافق همه جریان‌های اصولگرا قرار نگرفته است.

ازجمله این شرایط تغییر در ترکیب کمیته وحدتی است که نتیجه خرد جمعی اصولگرایان است، ولی جبهه پایداری با وجود احترام به بزرگانی چون آیت‌الله مهدوی کنی روی این ترکیب حرف و نظر دارد و معتقد به حذف و اضافاتی در آن است و البته باقی اضلاع اصولگرایی هم تمایل دارند جبهه پایداری چارچوب و نتیجه خرد جمعی آنها را بپذیرد، اما شاید بنا به دلایلی که در بالا آمد جبهه هنوز ضرورت و اجباری برای این پذیرش نمی‌بیند، البته این شرایط در چند ماه آینده می‌تواند دچار تغییر شده یا همچنان ثابت بماند.

 این که جبهه پایداری همراه با دیگر اصولگرایان به صحنه انتخابات و آینده سیاسی ایران خواهد آمد یا جداگانه بخت و توان خود را محک خواهد زد، پرسشی است که پاسخ آن پیش از پایان سال جاری و با نزدیک شدن به ایام انتخابات مجلس، روشن‌تر خواهد شد.

به هر حال نتیجه هر چه باشد در آینده از جبهه پایداری بیشتر خواهیم شنید.