تکرار قصه قدیمی‌ اینتر

او به عنوان جانشین جیان پیرو گاسپرینی در اینتر انتخاب شده بود که تیمش تنها 3 بازی در سری A انجام داده و البته در هیچ‌کدام به پیروزی نرسید. رانیری با این‌که هیچ وقت آدم پرحرفی نبود، اما به عنوان کارشناس گزارش بازی‌های ایتالیا در مقدماتی یورو 2012 در شبکه تلویزیونی دولتی ایتالیا کار می‌کرد و ترکیب خوبی با گزارشگر مشهور برونو جنتیلی داشت و درباره مسیر بازی و تغییرات تاکتیکی تیم، نظرات جالبی در حین گزارش ارائه می‌کرد.

رانیری در این پست هم جایگزین یکی دیگر از مربیان شناخته شده ایتالیا شده بود. فابیو کاپلو با گرفتن سکان مربیگری تیم ملی انگلستان، تفسیر بازی‌های ملی را به رانیری سپرده بود. او در مدت کوتاهی توانست تفسیرهای خسته‌کننده شبکه Rai را برای بینندگان جذاب کند، اما او در اینتر وظیفه دشواری را بر عهده دارد و باید قبل از هر چیز دفاع 3 نفره‌ای که گاسپرینی معتقد بود بهترین عملکرد را خواهد داشت ترمیم کند.

اما پس از خروج مورینیو از تیم داستان اینتر تغییر زیادی نکرده است. لئوناردو جایگزین رافا بنیتز اخراج شده، در پایان فصل به پارسن ژرمن پیوست و اینتر در حالی با نیمکت خالی مواجه شد که اکثر مربیان خوب، تیم داشتند یا این‌که برای نشستن روی نیمکت نامطمئن اینتر مبلغ زیادی درخواست می‌کردند. آندره ویلاس بواس انتخاب اول ماسیمو موراتی، مالک باشگاه هم به چلسی رفته بود.

در بین گزینه‌های نه چندان مشهور، گاسپرینی بهترین بود. او وعده همان بازی‌های شناور و پرتحرکی را داده بود که بهترین سال‌های جنوا را رقم زد، ولی واقعیت اینتر چیز دیگری بود و او فقط 3 ماه در این تیم دوام آورد.

پیش از به‌کارگیری او، برخی کارشناسان ایتالیایی معتقد بودند گاسپرینی فاقد استانداردهایی است که مربیان اینتر باید دارای آن باشند، اما برخی هم به آینده، خوشبین بودند و باور داشتند او با برنامه تاکتیکی کاملا متفاوت، می‌تواند اینتر را همچون میلان آریگو ساکی در اواخر دهه 1980 تهاجمی‌ کند.

نه بازیکنان و نه سیستم آن طور که او می‌خواست عمل نکردند و در بعدازظهری غم‌انگیز در مقابل تیم تازه صعود کرده نوارا، همه چیز برای گاسپرینی تمام شد. باخت به این تیم تازه وارد، سند اخراجش را امضا کرد و حتی امکان این‌که او تا صبح روز بعد مربی اینتر بماند وجود نداشت. گاسپرینی بدون حتی یک برد به عنوان ناموفق‌ترین مربی تاریخ باشگاه اینتر شناخته شد. شیوه کار رانیری شباهتی به گاسپرینی ندارد همان‌طور که شیوه‌های رافا بنیتز با مورینیو متفاوت بود.

در اینتر سیستمی ‌که تا قبل از گاسپرینی معمول بود و عموما هم به نتیجه رسیده بود حضور دفاع 4 نفره در زمین و بازی وسلی اشنایدر پشت 2 مهاجم بود که معمولا دیگو میلیتو و جیام پائولو پاتزینی در نوک حمله بازی می‌کردند و تغییر پست می‌دادند، اما گاسپرینی در چند بازی اشنایدر را از ترکیب تیم کنار گذاشت و لوسیو در اکثر حضورهایش در زمین حریف یا دروازه تیم مقابل، از حضور یک دفاع پوششی در زمین خودی نامطمئن بود و دفاع 3 نفره بیش از گذشته اینتر را ضربه‌پذیر کرده بود.

با چنین رویکردی واقعا مشخص نیست افرادی که گاسپرینی را به اینتر آوردند و با این شیوه کار او مخالف بودند، چرا به او زمان و بازیکنان مورد نظرش را ندادند تا بتواند سیستم‌اش را در تیم کارآمد کند.

گاسپرینی در ایتالیا به یکی از مربیان پیشرو سیستم 3‌‌ـ‌4‌‌ـ‌3 شهرت دارد، ولی موراتی و سایر کادر فنی گویا انتظار داشتند او سبک بازی اصلی‌اش را برای تداوم حضور در اینتر تغییر دهد که کاری نشدنی بود. در این سیستم، جایی برای حضور توام پاتزینی و میلیتو نبود و اصرار گاسپرینی برای انتقال اتوئو به تیم آنژی ماخاچکالا روسیه هم با در نظر گرفتن تنها یک مهاجم در نوک حمله،
قابل درک بود.

گاسپرینی قصد داشت با پولی که از فروش اتوئو نصیب باشگاه می‌شود ازکیل لاوازی یا رودریگو پالاسیو را به اینتر بیاورد. هر دو این بازیکنان در عرض خوب حرکت می‌کردند و می‌توانستند بال‌های موثری برای اینتر باشند، ولی تمام انتظارات گاسپرینی نادیده گرفته شد و در عوض دیگو فورلان و مائورو زاراته به اینتر رفتند که هیچ‌کدام بازیکنان سیستم 3‌‌ـ‌4‌‌ـ‌3 گاسپرینی نبودند، اما رانیری با بازگشت به سبک قدیمی ‌2‌‌ـ‌4‌‌ـ‌4 لااقل در بازی با زسکا مسکو توانست نتیجه‌گیری کند. خاویر زانتی و استبان کامبیاسو در مرکز خط هافبک، جای گرفتند و اوبی در چپ و کوتینیو در راست بازی کردند و پاتزینی در کنار فورلان خط حمله را تشکیل دادند.

روزنامه ایندیپندنت / مترجم: امیررضا نوری‌زاده