شیر ؛ بیگانه‌ای در میان ما

هر چند نوشیدن شیر و فرآورده‌های آن همواره یکی از محورهای توسعه غذایی کشورهاست، اما بی‌توجهی به این ماده غذایی در کشورهایی مانند ایران نشان می‌دهد که هنوز برای رسیدن به استانداردهای سلامت غذایی، برنامه‌ریزی‌ها در دو حوزه اقتصادی و فرهنگی کافی نیست.

نگاهی به بازار شیر و فرآورده‌های آن در کشور نشان می‌دهد که با حذف شیر یارانه‌ای که زمانی برخی خانواده‌ها و بویژه سالمندان برای نوشیدن آن ساعت‌ها صف می‌کشیدند، رشد قیمت شیر، ماست، خامه، کره و پنیر بر بی‌رغبتی مصرف لبنیات دامن زده است.

بسیاری از خانواده‌ها با وجود اشتها به نوشیدن آن، به خاطر هزینه هزار تا 1400 تومانی یک لیتر شیر ترجیح می‌دهند آن را از سبد غذایی خود حذف کنند، یا دست‌کم به نفع فرزندان کوچک خود از نوشیدن شیر انصراف بدهند.

شاید به همین خاطر میزان پوکی استخوان در افراد بالای 35 سال جامعه و بویژه زنان در سال‌های اخیر رشد تصاعدی داشته و از بین 4 زن ایرانی یک نفر به ضعف و بیماری‌های استخوان و مفاصل مبتلاست.

اما گذشته از قیمت بالای لبنیات، نبود تنوع در محصولات حاصل از شیر مانند سایر کشورها به بی‌رغبتی نسبت به آن کمک می‌کند. در حال حاضر به جز بعد اقتصادی، والدین تمایلی به فرهنگسازی در تغییر ذائقه کودکان خود ندارند و بعد از گذراندن سن شیردهی و حذف شیر، کودک را به خوردن سایر تنقلات عادت می‌دهند.

کم نیستند والدینی که کودکان را با چیپس و پفک و نوشابه و... اشباع می‌کنند، اما خریدن یک پاکت شیر روزانه را برای میان‌وعده غذایی کودک ضروری نمی‌دانند بنابراین علاوه بر عامل گرانی شیر و لبنیات، نبود شیر در فرهنگ غذایی ایرانیان منشأ فرهنگی دارد و این همان ضعفی است که هزینه‌های سالانه پزشکی و تحمل انواع بیماری را در بین ما ایرانیان بالا می‌برد و ما از آن بی‌خبریم.