لیکرز، پرهزینه و پردردسر

برای این امر دلایلی کافی و منطقی وجود دارد زیرا لیکرز به‌‌رغم یدک کشیدن دو عنوان قهرمانی متوالی فصل‌های 2009 و 2010 این مسابقات در فصل گذشته خسته و فاقد اشتهای لازم نشان داد و در همان اولین مرحله حذفی با نتیجه یک‌طرفه صفر ـ 4 به دالاس ماوریکز باخت و حذف شد.

درست است که دالاس در مراحل بعدی سایرین را هم برد و میامی هیت امیددار نخست قهرمانی فصل را نیز در فینال 2 ـ 4 شکست داد و صاحب اولین قهرمانی خود شد، اما نحوه باخت شدید لیکرز در برابر ماوریکز در مرحله پلی‌اف به اندازه کافی هشداردهنده بود و خبر از لزوم بازنگری در کار تیمی می‌داد که هر چند 90 درصد مهره‌های خود را حفظ می‌کند و باید هم چنین کند، اما نیاز به بازشناسی اهداف و روش کارش و یک استارت تازه و مجدد دارد و کاری که اینک در دست اقدام و اجرا دارد، همین امر است.

دو نکته اصلی در این ارتباط در تضاد با یکدیگرند؛ یکی باخت تیم لیکرز و روال جذب نفرات این تیم در سال‌های اخیر است که به وضوح با اهدافی درازمدت صورت پذیرفته و این ترکیب با این نیت جذب و پیاده شده که برای چند سال مورد استفاده قرار گیرد. دیگر این که با ناکامی فصل اخیر همان‌طور که در سطور قبلی آمد، لزوم بازنگری در این ترکیب و تشکیل آرایش و نفراتی جدید، لااقل از دیدگاه برخی کارشناسان و مردم به اصلی کاملا الزامی در تیم تبدیل شده است.

با این اوصاف هیچ کوپچاک که سال‌هاست پست مدیر اجرایی لیکرز را در اختیار دارد و حتی فراتر از جری باس رئیس این باشگاه تصمیم‌گیرنده اصلی در لیکرز است، کار و وظایفی سخت‌تر از گذشته را برعهده دارد. او باید به این تیم توازن سنی و مالی ببخشد و حالا تغییر دادن آن و ایجاد چیزی که گفتیم در آن عقلایی نشان نمی‌دهد.

لیکرز که با 16 بار قهرمانی در N.B.A بعد از بوستون سلتیکز دومین رکورددار فتح این پیکارهاست، در فصل گذشته بالاترین رقم مخارج و هزینه را در میان 30 تیم این لیگ داشت.

به همان میزان کوپچاک و باس باید مالیات بیشتری را نیز بپردازند و خرج‌های جانبی‌شان هم فزون‌تر است. به خاطر همین مساله اگر لیکرز بسرعت در مرحله پلی‌آف حاشیه‌نشین نمی‌شد و مسابقات بیشتری را برگزار می‌کرد، درآمد فزون‌تری داشت و قسمتی ولو کوچک از مساله فوق را حل می‌کرد.

از حالا مشخص است که قرارداد 9 بازیکن فصل گذشته لیکرز با همان مشخصه‌ها و با اندکی تغییر برای فصل بعد هم تمدید می‌شود و از این طریق هم لیکرز باید حدود 90 میلیون دلار هزینه کند. این شامل 7/18 میلیون دلار برای پائو گاسول آرام و اسپانیایی، 8/6 میلیون دلار برای ران ارتست جنگجو و 7/11 میلیون دلار تنها برای هر فصل جهت لوک والتون ماجراجو هم می‌شود. مبلغ آخر در حالی برای والتون هزینه می‌شود که وی در کل 4 دیدار لیکرز برابر دالاس‌ فقط 4 دقیقه به بازی گرفته شد.

آمار فوق نشان می‌دهد تیمداری در N.B.A چقدر پرهزینه و خرج آن چه میزان کمرشکن و این کار در کل چقدر پردردسر‌ بخصوص برای لیکرز در مرحله بازسازی این تیم است. در عین حال برای هواداران لیکرز این مسائل و مخارجی که گفتیم اهمیتی ندارد و آنها فقط به تکرار قهرمانی تیم خود می‌اندیشند و می‌خواهند به هر شکل شده عنوان صید شده توسط ماوریکز در فصل اخیر‌ در فصل آینده از نو به استیپلز سنتر شهر لس‌آنجلس عودت داده شود.

این در حالی است که فیل جکسون مربی مشهور و بسیار تاثیرگذار لیکرز که با 11 بار فتح N.B.A رکورددار فتح این مسابقات است و برای اولین بار در عمرش در یک مسابقه مرحله پلی‌آف لیگ‌ متحمل شکست صفر ـ4 شد، از لیکرز جدا شد و اعلام بازنشستگی کرد و با این که در گذشته در دو نوبت دیگر بعد از یک فصل استراحت، از نو به صحنه بازگشته و موقعیت‌های سابق خود را تکرار کرده اگر او مجددا هم چنین کند، قطعا به این فصل وصلت نخواهد داد و جانشین او برای این که همان نتایج گذشته را با کوبی برایانت و یارانش در فصل پیش‌رو کسب کند، کاری بسیار سخت خواهد داشت.

شایعات خوب برای لیکرز در هفته‌های اخیر در حال پرواز بوده و اخبار در این خصوص کم نبوده است. از آنجا که قرارداد دووایت هاوارد با اورلاندو مژیک و زمان همکاری کریس پل با نیواورلنز هورنتز پایان یافته و درون ویلیامز نیز چنین حالتی دارد، لیکرزی‌ها دوست دارند به این فکر کنند که حداقل یکی از این بازیکنان آزاد و نفرات توانا و بدون باشگاه به تیمشان خواهد پیوست.

با وجود این دست‌های لیکرز به لحاظ سرمایه انسانی و پرسنل و بازیکن حتی بدون این نفرات نیز کاملا پر است، زیرا آندرو باینام و لامار اودوم هرچند در سری دیدارهای بدفرجام تیمشان در برابر دالاس بسیار ضعیف عمل کردند، اما هنوز مهره‌های جوان و قابلی هستند و حداقل 5، 6 سال عالی دیگر را پیش رو دارند و درک فیشر هرچند پا به سن گذاشته و مشارکت او در 5 قهرمانی لیکرز از 2000 به این سو‌ وی را مانند برایانت 33 ساله، مهره‌ای مسن جلوه می‌دهند، اما سران لیکرز نیک می‌دانند در فصلی که به‌پاخیزی مجدد و جبران و ترمیم گذشته در اولویت کارها قرار دارد و این فاکتورها از اهداف اصلی لیکرز است، این امور بدون مشارکت امثال برایانت و گاسول حاصل نمی‌آید.

بلافاصله بعد از شکست قاطعانه لیکرز در برابر دالاس و حذف سریع نماینده اول کالیفرنیا در مرحله پلی‌آف فصل اخیر لیگ بسکتبال حرفه‌ای آمریکا، نریک جانسون ستاره دهه 1990 این تیم که از نمایش بی‌حال نفرات فعلی لیکرز بشدت عصبانی شده بود، در سالن محل انجام بازی‌ آخر با دالاس در مصاحبه‌ای با صدای بلند گفت که این تیم را باید منفجر و تعطیل کرد. دقایقی بعد از فریادهای او، فیل جکسون به خبرنگاری گفت لیکرز بزرگ‌تر از آن است که با این‌گونه وقایع منفجر شود و باید صبور بود.

هفته‌ها بعد از آن واقعه به نظر می‌رسد برخورد جکسون با این مساله، هوشمندانه‌تر و درست‌تر از برخورد احساسی جانسون بوده است و با این وجود هیچ‌کس بدرستی نمی‌داند مراحل و مراتب جوش خوردن این ظرف شکسته در ماه‌های آگوست و سپتامبر (10 مرداد تا 8 مهر)‌ چگونه صورت خواهد گرفت و پس از آن تازه اردوی نهایی تدارکاتی تیم برای فصل جدید دایر خواهد شد. با این حال تیمی که در 17 سال اخیر فقط یک بار در مرحله اول N.B.A (موسوم به Regular Season)‌ و زمانی که تیم‌های لیگ هر کدام 82 بار به میدان می‌آیند، تعداد باخت‌هایش بیشتر از بردهایش بوده و در 11 سال اخیر اضافه بر 5 قهرمانی دو مرتبه هم نایب قهرمان شده، آشکارا راه‌ها و ملزومات این امر را بخوبی می‌شناسد و کارش را لابد بلد است.