آفریقا و نقش استعماری غرب

به گزارش ایسنا، روزنامه چاینادیلی در شماره اخیر خود مقاله‌ای به قلم پروفسور هوانگ شجیو، محقق ارشد بنیاد تحقیقات بین‌الملل چین در بررسی وضعیت کشورهای آفریقایی را منتشر کرده است. در این گزارش به اهم موارد مندرج در مقاله مذکور پرداخته می‌شود.

« براساس اعلام سازمان ملل 33 کشور از 48 کشور توسعه نیافته در جهان در آفریقا قرار دارند. براین اساس هفت کشور آفریقایی شامل سومالی، چاد، سودان، جمهوری دموکراتیک کنگو، زیمبابوه، جمهوری آفریقای مرکزی و ساحل عاج در زمره 10 کشور فقیر دنیا قرار گرفته‌اند.

بعد از چند سده استعمار آفریقا توسط قدرت‌های غربی، کشورهای آفریقایی با وجود داشتن یک اقتصاد ضعیف، از آغاز دهه 1960 در پروسه استقلال قرار گرفتند. از آن زمان تاکنون تلاش‌ دولت‌های آفریقایی معطوف به بازسازی ساختار اقتصادی کشورهای‌شان شده است. در این راه، اگرچه آن‌ها با موانع بسیاری جهت توسعه اقتصادی روبرو بوده‌اند، اما به برخی از دستاوردها نایل شده‌اند که فرآیند امر منجر به ایجاد اعتماد به نفس در بسیاری از رهبران آفریقایی گردید. اما از ابتدای دهه 1990 میلادی، تغییرات ناگهانی در ثبات وضعیت بین‌المللی ایجاد گردید. موج دموکراتیزه کردن توسط جهان غرب، بسیاری از کشورهای آفریقایی را در برگرفت. فشار نیروهای داخلی و خارجی موجب ایجاد آشفتگی سیاسی در برخی از کشورهای آفریقایی گردید.

غرب سعی دارد با استفاده از هر روش و طرحی، زمینه ایجاد بی‌اعتمادی در بین مردم کشورهای مخالف غرب را افزایش داده و کنترل خود بر آن کشورها، از طریق کمک به نیروهای مخالف جهت به دست گرفتن قدرت به نام 'دموکراسی خواهی' برقرار نماید.

یکی از روش‌های مورد استفاده غرب، اعمال تحریم بر این گونه کشورها با هدف تضعیف اقتصادی آن‌هاست که ره‌آورد امر سبب کمبود مواد، تورم، کاهش ارزش ارز ملی و ایجاد زندگی سخت برای مردم آن کشورها شده است.

علاوه بر این، کشورهای غربی در برخی مواقع آشکارا از شورشیان مخالف و تغییر دولتی حمایت می‌نمایند.

همچنین قدرت‌های غربی همواره از هر بهانه‌ای برای به تأخیر انداختن کمک به کشورهای آفریقایی استفاده می‌کنند. آن‌ها به جای انجام تعهدات و وعده‌های خود، به کشورهای آفریقایی هشدار می‌دهند که سرمایه‌گذاری اقتصادهای نوظهور را نپذیرند، فرایند‌ی که با هدف از بین بردن همکاری سودمند متقابل بین کشورهای آفریقایی و کشورهای نوظهور شکل گرفته است.

تحت فشار‌هایی از این نوع، برخی کشورهای آفریقایی به دلیل فقدان توانایی مقاومت در مقابل مخاطرات، نمی‌توانند صدمات متوالی را تحمل کنند و در نتیجه دست‌خوش اعتصابات و تظاهرات داخلی گردیده که فرجام آن بروز ناآرامی‌های اجتماعی و سیاسی بیشتر است.

نیازی به گفتن نیست که قدرت‌های غربی مسبب عدم پیشرفت و توسعه اقتصادی کشورهای ضعیف آفریقایی بوده که هنوز نیز در حال بازی قدرت استعماری هستند.

واقعیت تلخ این است که غرب خواهان احیای آفریقا نیست، به این دلیل که از این می‌ترسد که یک قاره آفریقای توسعه یافته سیاسی و اقتصادی باعث توقف بازی استعماری آنها شود. البته امروزه به نظر می‌رسد قدرت‌های غربی در بسیاری جهات نسبت به حفظ کنترل خود بر آفریقا دچار نا‌امیدی شده‌اند.»