فصل بی‌فروغ

 با این حال این تابستان، با فصل‌های مشابه پیشین خود در یک چیز شبیه است؛ هیچ جشنواره یا جشن فرهنگی هنری به استقبالش نرفت و آمدنش را خوشامد نگفت.

هرسال که تقویم نیمکره شمالی زمین به صفحه 22 ژوئن می‌رسد، قطاری از جشنواره‌های ریز و درشت هنری ردیف می‌شوند تا به حرکت در آیند و با صدای خود سکوت دم کرده روزها و شب‌های گرم‌ترین فصل سال را بشکنند.

ویژگی مشترک تمام این رویدادها، همایش‌ها و رخدادهای هنری این است که برخلاف فصول سرد سال که تماشاگران را برای دیدن برنامه‌های هنری به سالن‌های سرپوشیده می‌کشاندند، این 90 روز، هنرمندان هستند که در پارک ها، میدان ها، خیابان‌ها یا هر فضای باز دیگری مهمان علاقه مندان و حتی رهگذران غیرعلاقه‌مند می‌شوند.

به دلیل همین گوناگونی مخاطبان و در واقع دست چین نکردن آنان است که بیشتر جشنواره‌ها و گردهمایی‌های هنری تابستانی جهان، مردم پسندتر و سرگرم کننده‌تر هستند.

نمایش فیلم روی پرده‌های عریض در پارک‌ها، اجرای کنسرت موسیقی در مکان‌های تاریخی، برپایی جشنواره‌های تئاتری، برگزاری نمایشگاه‌های بزرگ هنرهای تجسمی و... این روزها به پدیده‌ای فراگیر و گسترده در بسیاری از کشورهای آسیایی، اروپایی و آمریکایی تبدیل شده است که رنگین کمانی هنری را پیش چشمان مردم شکل می‌دهد.

در مقابل این موج جهانی، تابستان تهران و دیگر شهرهای ایران گرمای چندانی به فعالیت‌های عمومی هنری نمی‌بخشد.

در این میان ممکن است کسانی به تفاوت‌های فرهنگی مردم ما با دیگر کشور‌ها اشاره کنند و آن را دلیل کم فروغی ستاره هنر در شب‌های تابستانی فلات ایران بدانند اما باید گفت در گذشته‌ای نه چندان دور در همین سرزمین، با آمدن تابستان، بازار گروه‌های هنرهای سنتی چون نمایشگران تخت حوضی، نوازندگان خانه بدوش، عروسک گردانان و خیمه‌شب بازهای خبره و... سکه می‌شد و بدون آن که شرع و عرفی زیر پا گذاشته شود، آنان در هر کوی و برزنی به هنرنمایی می‌پرداختند.

در فصلی که همه چیز برای رونق بخشیدن و مردمی کردن فعالیت ‌های هنری آماده است، در واقع این بی‌برنامگی مسوولان و مدیران فرهنگی است که رخوت و سردی حاکم بر برنامه‌های فرهنگی را به دنبال می‌آورد.

امسال که فصل گرم سال خورشیدی با ماه‌های قمری رجب و شعبان و جشن رمضان همزمان است، این بی برنامگی بیش از همیشه به‌چشم‌می‌خورد و باید برای رفع آن حتما کاری کرد.