فوتبال ، هووی ورزش

اما در ورزش ایران چون رشته‌های مختلف تابع قانون و ضابطه خاصی نیستند، هرکس در آن به طریقی خرج می‌کند و رویه‌ای واحد بویژه در رابطه با حقوق و دستمزد مربیان تیم‌های ملی حاکم نیست. 

برای همین نیز شاهد هستیم که مربیان ملی کشتی فلان رقم را می‌گیرند و مربیان تکواندو، کاراته، ووشو، وزنه‌برداری و... ارقامی دیگر.

شاید تا اینجای کار مشکلی ایجاد نشود، اما وقتی این مربیان حقوق دریافتی خویش را در مقایسه با یکدیگر و بویژه در قیاس با فوتبال می‌سنجند، صدای اعتراض‌شان بلند می‌شود و به نوعی از حقوق ناچیز خود می‌نالند.

نکته اصلی اینجاست که مربیان ملی رشته‌های مختلف وقتی می‌خواهند شاهدی برای حقوق به زعم خود ناچیزشان بیاورند، حقوقشان را با مربیان و بازیکنان فوتبال می‌سنجند که از دیدشان یک بیستم مربیان فوتبال نیز نیست.

برای همین است که مسوولان فدراسیون فوتبال در رابطه با قرارداد‌های خویش با مربیان ملی وسواس زیادی را به خرج می‌دهند تا رقم قراردادی آنان به بیرون درز پیدا نکند و بهانه‌ای به مربیان ملی دیگر رشته‌ها برای اعتراض داده نشود.

به همین علت رقم قرارداد کارلوس کرش پرتغالی نیز به بهانه محرمانه بودن تاکنون اعلام نشده است تا علی کفاشیان که در فوتبال کم حاشیه ندارد،‌ بیش از این برای خود حاشیه ایجاد نکند.

با وجود این ، هر چند رئیس خنده‌روی فوتبال نیز بخواهد یک جاهایی خود را به نشنیدن بزند، در مقاطعی نیز مجبور به پاسخ دادن می‌شود. مثل همین مورد اعتراض محمد بنا، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی که کفاشیان در واکنش به آن چنین گفت که محمد بنا نیز در کشتی حق دارد و حقوق او و دیگر مربیان تیم ملی باید افزایش یابد.

به نظر می‌رسد مسوولان ورزش باید با ورود به موضوع، یک بار برای همیشه این مساله چالشی ورزش ایران را حل کنند.

به‌طور طبیعی ضابطه‌مند و قانونمند شدن نحوه محاسبه و پرداخت حقوق مربیان تیم‌های ملی در رشته‌های مختلف ، جای ابهامی در این مورد خاص باقی نخواهد گذارد و فوتبال نیز برای همیشه، از زیر بار این فشارها در داخل خارج می‌شود.