من رفتنی‌ام

گفتم:چشم اگه جوابش را بدانم خوشحال می‌شوم بتوانم کمک تان کنم.

گفت: من رفتنی ام!

گفتم: یعنی چی؟

گفت: دارم می‌میرم.

گفتم: دکتر دیگری، خارج از کشور؟

گفت: نه همه اتفاق نظر دارند، گفته اند خارج هم کاری نمی‌شود کرد.

گفتم: خدا کریم است، ان‌شاءالله که بهت سلامتی می‌دهد.

با تعجب نگاه کرد و گفت: اگه من بمیرم خدا کریم نیست؟

فهمیدم آدم فهمیده‌ای است و نمی‌شود گولش زد.

گفتم: راست می‌گویی، حالا سوالت چیست؟

گفت: من وقتی فهمیدم دارم می‌میرم خیلی ناراحت شدم از خونه بیرون نمی‌آمدم.

کارم شده بود تو اتاق ماندن و غصه خوردن! تا اینکه یه روز به خودم گفتم تا کی منتظر مرگ باشم؟خلاصه یک روز صبح از خانه زدم بیرون مثل همه شروع به کار کردم.

اما با مردم فرق داشتم، چون من قرار بود بروم و انگار این حال مرا کسی نداشت. خیلی مهربان شدم، دیگر رفتارهای غلط مردم خیلی اذیتم نمی‌کرد.

با خودم می‌گفتم بگذار دلشان خوش باشد که سر من کلاه گذاشته‌اند. آخر من رفتنی ام و آن‌ها انگار نه ! سرتان را درد نمی‌آوردم.

من کار می‌کردم اما حرصی نداشتم. بین مردم بودم اما بهشان ظلم نمی‌کردم و دوستشان داشتم. ماشین عروس که می‌دیدم از ته دل شاد می‌شدم و دعا می‌کردم.

فقیری اگر می‌دیدم از ته دل غصه می‌خوردم و بدون این که حساب کتاب کنم کمک می‌کردم مثل پیر مردها برای همه جوان‌ها آرزوی خوشبختی می‌کردم.الغرض اینکه این ماجرا مرا آدم خوبی کرد و ناز وخوردنی شدم.

حالا سوالم این است که من به خاطر مرگ خوب شدم و آیا خدا این خوب شدن را قبول می‌کند؟

گفتم: بله، آن طور که یادگرفتم و به نظرم می‌رسد آدم‌ها تا دم رفتن خوب شدن شان برای خدا عزیز است.

آرام آرام آرام خدا حافظی و تشکر کرد. داشت می‌رفت گفتم: راستی نگفتی چقدر وقت داری؟

گفت: معلوم نیست بین یک روز تا چند هزار روز!!!

یک چرتکه انداختم دیدم من هم تقریبا همین قدر وقت دارم. با تعجب گفتم: مگر بیماریت چیست؟

گفت: بیمار نیستم!

هم کفرم داشت در می‌آمد وهم ازتعجب داشتم شاخدار می‌شدم. گفتم: پس چی؟

گفت: فهمیدم مردنی ام، رفتم دکتر پرسیدم می‌توانید کاری کنید که نروم گفتند نه! گفتم خارج چی؟ و باز گفتند نه! خلاصه رفیق، ما رفتنی هستیم کی اش فرقی دارد مگر؟ باز خندید و رفت و دل مرا با خودش برد.