فقط اجناس بنجل چینی

اینجاست که پرسشی ساده شکل می‌گیرد: سهم ما از این جمعیت انبوه مسافر چقدر است. اما این‌که کجای ماجرا مشکل دارد که ما از جماعت بی‌شمار چینی در زمینه گردشگری بی‌نصیب هستیم بر می‌گردد به سیاست مسوولان این کشور که از بزرگ‌ترین شریکان تجاری ایران است. فهرستی به نام ای دی اس یا همان فهرست مقاصد مجاز سفر چینی‌ها به کشور‌های دیگر وجود دارد که متاسفانه نام ایران در آن نیست و همین امر باعث شده است تا صاحبان آژانس‌های گردشگری این کشور حق چاپ کاتالوگ و آگهی برای دعوت مردم چین به ایران را نداشته باشند.

جدا از این‌که به چه دلیل دولت چین، ایران را دراین فهرست قرار نمی‌دهد و با توجه به این‌که روابط دوستانه و نزدیک ایران با چین حتی بیشتر و گسترده‌تر از روابط با بسیاری از کشورهای همسایه است، واقعا آیا وقت آن نرسیده که حداقل این مورد به عنوان یک دستورالعمل از سوی معاونت گردشگری پیگیری شود؟!

این روزها آژانس‌های گردشگری داخلی هر کدام مسافرت‌های ارزان‌تر را نسبت به دیگری به چین پیشنهاد می‌دهند و در مقابل تنها محموله‌ای که از چین به ایران می‌آید اجناس بنجل است که ارز از ایران خارج می‌کنند و نه مسافرانی که می‌توانند با خود ارز بیاورند. برای حسن ختام این یادداشت به این خبر توجه کنید: پس از تسهیل قوانین صدور ویزا برای گردشگران چینی توسط دولت کانادا، سیل گردشگران چینی به این کشور سرازیر شد. آفریقای جنوبی، مالزی و حتی پاکستان و زیمباوه که یک‌دهم جاذبه‌های گردشگری ایران را ندارند نیز به دنبال جذب گردشگران چینی هستند و ما انگار فقط به دنبال اجناس بنجل چینی!