میان ماه من تا ماه گردون...

هتل تایتانیک که محل اقامت پرسپولیسی‌ها بود، فقط 5‌زمین تمرین داشت؛ زمین‌هایی با کیفیت بسیار مناسب و چمن هموار و مطلوب؛ زمین‌هایی که یکی از آنها هم در بسیاری از شهرهای بزرگ ایران پیدا نمی‌‌شود و خیلی تیم‌ها در حسرت داشتن چنین زمینی برای برگزاری مسابقات (و نه تمرین کردن) هستند. یک زمین در محوطه خود هتل وجود دارد و تا 4 زمین دیگر، با ماشین کمتر از 5‌دقیقه راه است. کیفیت این زمین‌ها آنقدر بالاست که حتی با وجود بارندگی شدید در برخی روزها، هیچ مشکلی برای تمرین وجود ندارد.

ماجرا وقتی جالب‌تر شد که برای برگزاری دیدار تدارکاتی پرسپولیس مقابل اینتراخت فرانکفورت و آنتالیا اسپور ترکیه، به ورزشگاه مردان در دل یک روستا رفتیم. همه‌چیز از منطقه‌ای دورافتاده از مدرنیته حکایت می‌‌کرد، اما در همین روستا، ورزشگاه 8 هزار نفری و 3 طبقه مردان وجود داشت که میزبان بازی‌های رسمی ‌‌است. همه این امکانات درحالی وجود دارد که آنتالیا به هیچ عنوان شهر مدرنی به شمار نمی‌‌رود و بافت قدیمی ‌‌و سنتی کاملا بر آن حکمفرماست. آنتالیا در عین حال که با مدرنیته فاصله زیادی دارد، توانسته آنقدر از نظر ورزشی پیشرفت کند که میزبان تیم‌های ورزشی از سراسر جهان باشد.

با دیدن این شرایط، ناخودآگاه به این فکر فرو می‌‌رویم که ما کجا هستیم؟ این همه استعداد خدادادی در ایران است و این همه منابع طبیعی، اما بخشی از امکانات آنها را هم نداریم. در کشورمان ورزشگاه‌هایی داریم که نزدیک 30 سال است نیمه‌کاره مانده‌اند. آیا اگر ما هم از نظر امکانات، خودمان را به آنها نزدیک کنیم، نمی‌‌توانیم حرف‌ بیشتری برای گفتن داشته باشیم؟

محسن اثیمی