کانون همدلی

توقف نیم روزی در عرفات از واجبات حج است. رمز و راز وقوف در این سرزمین را نمی‌دانم ولی به من گفته‌اند آدم ابوالبشر و حضرت حّوا وقتی از بهشت رانده شدند در این صحرا به هم رسیدند و با هم آشنا شدند تعارفا؛ شاید هم به این دلیل نام اینجا شد عرفات. در کتابی خوانده‌ام در همین مکان بود که حضرت جبرئیل امین، مناسک و احکام حج را به حضرت آدم آموخت. شاید هم اینجا همان سرزمینی باشد که حضرت آدم به خطای خود اعتراف نمود و به همین علت نام عرفات به خود گرفت. شب که پا به عرفات می‌گذاری یاد شب عاشورا می‌افتی و خیمه‌های حضرت سیدالشهداء. عرفات بوی کربلا می‌دهد و یاد خیمه‌های نیم سوخته عصر عاشورا. خیمه‌های سپید، جامه‌ای سپید و دل‌های سپید با زمزمه‌های عرفانی تا سپیده دم تو را آسمانی می‌کند. تو به دنبال بوی گل یاس و زمزمه‌های امیرالحاج صاحب این عصر و زمان، گمشده خویشی. تو در این صحرا به دنبال مناجاتی هستی که همه مناجات‌ها را یکجا پر و بال می‌دهد و به کهکشان‌ها می‌برد. همه دنبال خیمه‌ای می‌گردند با مناجاتی که به آسمان می‌رود، خوشا به حال آنان که صاحب خیمه را می‌بینند! عرفات میعادگاه زائران خانه خدا برای شناخت حق تعالی و تامل درباره اوست.

محمد خامه‌یار