جشن اشتغال با چراغانی

طوری که آدم هوس می‌کند صد سال آزگار زندگی کند و این خیلی خوب است. آدمیزاد به امید زنده است. البته هوای خوب و درآمد مکفی هم بی‌تاثیر نیست.

ـ آی گفتی!... (این تک مضراب را یکی از اطرافیان نگارنده بی‌اختیار بر زبان راند که قیافه‌اش داد می‌زد خوشه اولی است!)

وزیر امور اقتصادی و دارایی در انتقاد از برخی رسانه‌ها گفته: «با دیدن تیتر برخی اخبار به فکر فرو می‌روم.». ما از این جمله چنین استنباط نمی‌کنیم که تیتر اخبار روزنامه‌ها باید طوری باشد که فکری در آن نباشد بلکه چنین استنباط می‌کنیم که پس فکر چیز خوبی است و آدم بد نیست که گاهی به فکر فرو برود.

برای فکر نکردن، وقت بسیار است. مثلا وقتی که قائم‌مقام وزیر بازرگانی عرض می‌کند که: «نگرانی از کمبود کالا بی‌معنی است»؛ خب ما یک خرده‌ای به فکر فرو می‌رویم، چون این جمله خیلی بامعنی است.

یا وقتی که وزیر مسکن با خوشحالی تمام ابراز می‌دارد که: «از حالا بانک مسکن با افتتاح حساب و ثبت‌نام از مردم، تعهد می‌کند که یکساله آنها را خانه‌دار کند»؛ آدم یک کمی بیش از خرده‌ای به فکر فرو می‌رود و امیدوار می‌شود. در حدی که حتی لاک پشت خانه سر خود هم اینقدر نمی‌تواند از خانه‌دار شدن سریعش خوشحال شود. این که ظرف یک سال، خانه آدم را بیاورند در منزلش تحویل دهند؛ این واقعا جای خوشحالی زائدالوصف دارد و باید به این فکر، احسنت گفت.

یا مثلا وقتی که در روزنامه می‌خوانیم وزیر بهداشت اعلام کرده است که: «جمعیت زنان میانسال کشور که هم اکنون 18 میلیون نفر است، بسرعت روبه افزایش است»؛ آدم دیگر خیلی خیلی به فکر فرو می‌رود. طوری که با هل دادن هم بعید است بیرون بیاید. مگر ناغافل. چطوری می‌شود که جمعیت میانسال زیاد شود؟ نکند اینها تبدیل به جمعیت کهنسال نمی‌شوند؟ مگر بلاتشبیه مثل جمعیت نوزادان هستند که هی زیاد شوند؟.... یکی بیاید مرا توجیه کند. البته به زبان خوش!

از همه این نقل قول‌های تامل‌برانگیز کار شده در اتاق‌های فکر که بگذریم؛ از یک صحبت شیرین وزیر کار و امور اجتماعی نمی‌توانیم بگذریم. ایشان با اعلام خبر ایجاد یک میلیون و 100 هزار شغل در سال تا پایان برنامه پنجم توسعه، به همگان ـ اعم از بیکاران و سرکاران ـ نوید دادند که: «بزودی در تمامی استان‌های کشور، جشن اشتغال برگزار می‌شود.»