جایی که یک نسیم ، فاجعه می‌آفریند

شاید هفته‌ای نباشد که نقطه‌ای از کشورمان نلرزد و آوار خاک بر سر مردم فرو نریزد، دیگر شنیدن این خبر که ایران روی گسل قرار گرفته یا گسل‌های تهران فعال است یا مانور زلزله در مدارس برگزار و سپس فراموش شد ونکات ایمنی در ساختمان‌های مسکونی رعایت نمی‌شود یا بهتر است برای مقابله با زلزله از جمعیت تهران کاسته شود و... برای همه ما به تکرار تبدیل شده است.

دیروز هم زلزله منطقه «دورود» در لرستان را برای چندمین بار در سال لرزاند، متاسفانه در این لرزش بیش از 120 نفر از ساکنان این شهر مجروح و روانه بیمارستان شدند.این زلزله فقط 4.9 ریشتر قدرت داشت و در مقایسه با لرزش زمین در سایر نقاط دنیا می‌توانست حتی احساس نشود.

مانند زلزله نیوزیلند، در 3 ماه قبل که با بیش از 7 ریشتر فقط یک مجروح درپی داشت یا زلزله مهیب ژاپن با 7.6 ریشتر تنها با 6 مجروح خاتمه یافت. اما در ایران زلزله‌ها با کمتر از 5ریشتر می‌تواند ده‌ها نفر را روانه بیمارستان کند.

این وضعیت نشان می‌دهد که نه تنها در مقاوم سازی خانه‌ها و مراکز تجاری در شهرها بی‌توجه بوده‌ایم که در روستاها نیز هنوز پایه خانه‌های خشتی و گلی لرزان است، هر سال صدها نفر از روستانشینان کشور با لرزش‌های خفیف زمین یا جانشان را از دست می‌دهند یا بستری می‌شوند، کسی صدای ضجه روستاییان را که در زیر آوار خانه‌های چوبی و گلی مانده‌اند نمی‌شنود.

گویا پروژه مقاوم‌سازی به نتیجه نمی‌رسد مگر این که شهر‌ها آماج لرزش زمین قرار گیرند. مقاوم‌سازی خانه‌ها، مدارس و مراکز تجاری و بازار‌ها از جمله پروژه‌های به حال خود رها شده‌ای است که هر از چند گاهی مسوولی به آن هشدار می‌دهد و بعد در کش‌وقوس کمبود اعتبارات فراموش می‌شود، دیروز کسی صدای آوار خانه‌های «دورودی‌ها» را نشنید؛ کمی گوش کنید ناله درو دیوار سست خانه‌هایتان را می‌شنوید، در این جا نسیم فاجعه می‌آفریند.

کتایون مصری 
گروه جامعه