نگاه کافی نیست

وقتی بطری‌های چاق و لاغر، پاکت‌های شکم‌دار و خنک و بسته‌های بزرگ و کوچک رنگی مواد غذایی را انتخاب می‌کردید و داخل سبد می‌ریختید، به آنها نگاهی هم انداختید؟ منظورم شکل‌شان نیست، منظورم تصویر آن گاوهای خندان و میمون‌های عینک‌زده و خورشت‌های رنگارنگ روی جلدشان نیست، منظورم تاریخ تولید و انقضای مواد غذایی است که بی‌توجهی به آن، ممکن است راهی بیمارستانت کند، می‌گویید به فروشنده‌ها اعتماد دارید؟ می‌گویید ممکن نیست آنها جنسی تاریخ مصرف گذشته را در قفسه‌ها جا بگذارند؟

این همه اطمینان برای چیست؟ چرا باید فروشنده‌ای از تاریخ تولید و انقضای همه مواد غذایی مغازه‌اش خبر داشته باشند؟ واقعیت این است که بیشتر مردم، به تاریخ تولید و مصرف مواد غذایی اهمیتی نمی‌دهند، آنها شتابزده خرید می‌کنند و سبد‌ها را از محصولات غذایی پر می‌کنند و اگر با خوردن یکی از آن تاریخ مصرف گذشته‌ها، مسموم شوند یا پس از خرید بفهمند روز خرید آن، روز انقضایش هم بوده است، همه چیز را به بدشانسی نسبت می‌دهند، نه به بی‌دقتی‌شان.

حالا حتما فکر می‌کنید اگر مردم یاد بگیرند پیش از خرید مواد غذایی به تاریخ انقضایش توجه کنند، همه مشکلات حل می‌شود و دیگر نه کسی به این شیوه مسموم می‌شود و نه پولی دور ریخته می‌شود؛ اما اشتباه می‌کنید! چون تشخیص تاریخ تولید و انقضای برخی مواد غذایی ناممکن است، می‌پرسید چطور؟ در این محصولات، یا جلوی تاریخ تولید و مصرف، رقمی وجود ندارد یا این ارقام به گونه‌ای چاپ شده‌اند که قابل خواندن نباشند، یعنی تاریخ مصرف و انقضا جایی در رنگ‌های یک تصویر گمشده یا نیمه‌کاره است یا عمدا و با استفاده از ماده‌ای ویژه پاک شده است و این طوری نه می‌شود گفت این محصول، تاریخ تولید و انقضا ندارد و نه می‌شود گفت دارد، می‌پرسید چرا؟ واقعا جوابش را نمی‌دانید؟ ما هم ترجیح می‌دهیم در این زمینه چیزی نگوییم؛ اما سکوت همیشه علامت رضا نیست، پس حالا که نظارتی بر این مساله وجود ندارد، فقط می‌توانیم پیشنهاد ‌کنیم، برای یادآوری حق مشتری به تولیدکنندگان این محصولات، آنها را خریداری نکنید، حتی اگر آن تولیدکنندگان، حسابی معروف شده باشند مثل....

آوید طالبیان / جام‌جم