کاری کارستان

گاه هم بعضی از این کارها سنت حسنه و آغازی می‌شود برای ادامه و توسعه آن توسط افراد خیر و نیک‌اندیش. بسیاری از کارهای نیک در جامعه ما در همدلی‌ها ریشه دارد. ماندگاری آن هم به خاطر رنگ اخلاصی است که به خود می‌گیرد.

در موسم حج بعضی مدیران، روحانیان و حجاج در کاروان‌ها دست به کارها و خلاقیت‌هایی می‌زنند که تا همیشه ماندگار خواهد بود. مهربانی و شادابی را به همراه می‌آورد. روح حج را در کالبد وجود می‌دمد، حتی شنیدن خبر آن، اشک ذوق را جاری می‌کند.

یادم می‌آید چند سال پیش حاجی‌های یکی از روستاهای شمال به نام نجار کلای قدیم، بهتر بگویم مردم زادگاه شهید کشوری، با درایت و ژرف‌اندیشی خویش جمع شدند و تصمیم گرفتند هنگام بازگشت، برای دید و بازدید همه در همان مسجد و حسینیه روستا بنشینند، تشریک مساعی کنند.

به جای تشریفات زیادی و سفره پهن کردن‌ها، یک جا ولیمه بدهند و به جای اسراف و تبذیرها، برای بچه‌های روستا، یک باب مدرسه چندکلاسه بسازند.

یک سال بعد یعنی سال 83 بچه‌های روستا، دیگر مجبور نبودند که در سرما و گرما، برای تحصیل به روستاهای مجاور بروند. از آن سال تاکنون آنها در روستا مانده‌اند و در اولین مدرسه 5 کلاسه اهدایی زائران حج مشغول تحصیل می‌شوند. خبرهایی از این دست‌کم نیست.

«زائران بیت‌الله‌الحرام خوی هزینه ساخت 10 واحد مسکونی برای مستمندان را متقبل شدند.»، «تهیه جهیزیه برای 5 دختر مستمند به جای ولیمه از سوی یک حاجی!»، «اهدای 30 راس گوسفند از سوی حجاج یک کاروان به یکی از آسایشگاه‌های معلولین»و ... .

محمد خامه‌یار