فوتبالم خیلی خوب بود

بهترین تیمی که دوست داری در آن بازی کنی چه تیمی است؟

دوست دارم در بارسلونا بازی کنم.

باید کوشید، من هم تلاش می کنم و باید بازی‌‌های برون‌مرزی و در سطح اروپا داشته باشیم. با برنامه‌ریزی همه کاری می‌شود انجام داد.

خوشبختی کسانی است که آنها را می‌شناسم.

تاکنون حسرت چیزی را نخورده‌ام، چون هر چیزی که قسمت و حکمت خدا باشد، همان می‌شود. گاهی اوقات فقط حسرت زمان را می‌خورم که دیگر برنمی‌گردد.

هر چیزی در یک برهه زمانی برای آدم مهم است. الان دیگر پول زیاد برایم مهم نیست و آن‌طور نیست که به خاطرش هرکاری بکنم. ذوب‌آهن که بودم، پیشنهادهای خیلی بهتری داشتم اما زیاد برایم مهم نبود. پول در حدی که مشکلاتم را حل کند، کافی است و بیشتر از آن دردسرساز است.

خیلی دردسر دارد و باید بیشتر حواست به کارها و رفتارت باشد.

نه اصلا، هر چه که هستم از آن راضی‌ام. امیدوارم حامد حدادی هم موفق‌تر و معروف‌تر شود.

آدم صادقی هستم.

گاهی اوقات مقداری عصبی هستم.

خساست با حسابگری خیلی فرق دارد. اصفهانی‌ها خسیس نیستند بلکه حسابگرند.

باید از بچه‌های تیم بپرسید، اما فکر نکنم. اصفهانی‌هایی که ما می‌شناسیم، خسیس نیستند.

نه، چون از 10 سالگی که وارد بسکتبال شدم یا دنبال درس بودم یا بسکتبال اما فوتبالم خیلی خوب بود و تا 10 سال قبل با دوستانم تفریحی فوتسال بازی می‌کردم که ترس از آسیب‌دیدگی باعث شد دیگر فوتسال بازی نکنم.

مطمئن هستم اول می‌شویم.

خیلی مهم است، چون المپیک آسیایی است و تا حالا مقام اولی در این مسابقات نداشته‌ایم و به همین دلیل خیلی باارزش است و نباید آن را دست‌کم بگیریم.

متاسفانه در ایران بیمه ورزشکار را که پشتوانه ما هست نداریم و کسانی که ادامه تحصیل بدهند، می‌توانند بعد از دوران قهرمانی در رشته تحصیلی‌شان فعالیت کنند. تحصیلات چه در ورزش و چه در تجارت به کار آدم می‌آید.

فکر نکنم، چون استرس و فشار آن زیاد است و جو خاصی دارد و دوست دارم در حیطه کاری خودم یعنی عمران فعالیت کنم. اگر در مقطع فوق‌لیسانس قبول شوم، درسم را ادامه می‌دهم.

نه، اما پول در بساز و بفروشی است. البته فقط اسمش بد است. اسم آن را بد گذاشته‌اند تا دست زیاد نشود.

زیاد علاقه دارم و بعضی‌وقت‌ها شعر می‌خوانم.

موسیقی سنتی گوش می‌کنم.

یک مدت رمان می‌خواندم اما الان درگیر درس و تیم ملی هستم و وقت نمی‌کنم.

علاقه‌ای ندارم. شاید گاهی اوقات سریال‌های تلویزیونی را ببینم.

در رده جوانان در اولین دوره مسابقات غرب آسیا قهرمان شدم که سال 1379 به این افتخار رسیدم. سال 1380 با تیم ملی امید، قهرمان مسابقات غرب آسیا شدم و 2 دوره قهرمانی بزرگسالان غرب آسیا را هم در کارنامه‌ام دارم و 2 دوره هم قهرمان آسیا شدیم. شرکت در مسابقات المپیک و جام‌جهانی هم از بزرگ‌ترین افتخارات من است که تجربه بسیار بزرگی در زندگی ورزشی‌ام بود.

متاسفانه بازی‌ها پخش نشد اما سطح مسابقات خیلی بالا بود و گروهی که ما در آن حضور داشتیم، خیلی بد بود و آمریکا قوی و قدرتمند از گروه ما به فینال رسید.

با این‌که هم گروه ما خیلی سخت بود و هم 2‌بازیکن خیلی خوب ما قبل از شروع مسابقات مصدوم شدند، باز نتایج ما بد نبود. وقتی تیم ملی ایران بخواهد در سطح جهانی بازی کند، مطمئن باشید از این به بعد حساب ویژه‌ای روی آن بازی می‌شود، چون نشان دادیم تیم ملی ایران شخصیت بالایی دارد. ما تیم جوان و خوبی داریم که آینده درخشانی در انتظار این تیم است.

اولین بازی ما در سطح جهانی مقابل برزیل بود و 2 تیم اولین بازی خود را در این مسابقات مقابل هم انجام دادند و در همان بازی اول استارت خوب بازی کردن ما زده شد و قوی ظاهر شدیم. البته باید بگویم که 5 بازیکن برزیل، خیلی قوی و در سطح NBA بودند. در آن بازی خوب شروع کردیم و خوب هم ادامه دادیم. بچه‌ها بعد از آن بهتر کار کردند، چون تیم ما بهتر شده بود. در مسابقات بین‌قاره‌ای چین که یک ماه قبل از جام جهانی برگزار شد، بد کار کردیم و همه بازی‌ها را بد باختیم. در آن مسابقات مقابل اسلوونی با 30 اختلاف امتیاز باختیم؛ اما در ترکیه مقابل همین تیم با اختلاف 5 امتیاز باختیم و حتی می‌توانستیم بازی را ببریم.

بازی سنگینی بود، چون تیم‌های اروپایی محکم هستند. ما به لحاظ فیزیکی نسبت به آنها خیلی عقب‌تریم و فقط چند بازیکن ما می‌توانستند همپای آنها باشند؛ اما از نظر جثه در مجموع ضعیف‌تر از آنها هستیم که برای ما مشکل‌ساز شد و یکی از دلایل باخت ما به کرواسی به خاطر شرایط فیزیکی تیم ما بود.

در ‌آن دیدار ما شرایط خوبی داشتیم و به غیر از 5 دقیقه آخر بازی خیلی خوب کار کردیم؛ اما سرانجام بردیم. تونس تیمی نبود که بخواهد ما را اذیت کند و خیلی راحت در این دیدار به پیروزی رسیدیم.

بازی با آمریکا از همه نظر برای ما هم مهم بود و هم جالب، زیرا اولین بار بود که می‌خواستیم با این ستاره‌ها بازی کنیم. بیشتر تیم‌ها با اختلاف 40 امتیاز به آمریکا باختند؛ اما تیم ملی ایران که برای اولین بار بود در جام جهانی شرکت می‌کرد، با اختلاف 35 امتیاز به آمریکا باخت. البته اختلاف ما و آمریکا در نیمه اول 12 امتیاز بود.

اصلا این حرف‌ها نیست. آمریکا شاید سوپراستار داشته باشد؛ اما تیم اول و تیم دوم ندارد. با حقوق هر بازیکن تیم ملی آمریکا می‌شود 10 باشگاه ایرانی را چرخاند و همین تیم آمریکا داشت برای حضور در المپیک آماده می‌شد که تیم بسیار قدرتمندی بود و همه حریفانش را راحت برد و به فینال رسید.

چرا بود؛ اما مربی ما با بچه‌های تیم خیلی خوب صحبت می‌کرد و آقای محشون هم از بچه‌ها حمایت خوبی داشت. جو سالن سنگین بود؛ اما اگر نیمه دوم تمرکز بیشتری داشتیم، بازی را بهتر تمام می‌کردیم. ما از نظر بدنی در نیمه دوم کمی تحلیل رفته بودیم که یکی از ضعف‌های ما بود.

قبل از بازی تمام تیم‌ها به یکدیگر یادبود می‌دهند.ما به تونس و اسلوونی هدیه دادیم و آنها هم به ما هدایایی دادند. تیم آمریکا هم به حریفانش یا کلاه هدیه می‌دهد یا تی‌شرت که به ما کلاه دادند. هیچ اتفاق خاصی نبود و کاملا طبیعی بود.

خیر. هدف ما این بود که بازی خیلی خوبی انجام دهیم و با 2 برد از گروهمان صعود کنیم. تلاشمان را هم کردیم؛ اما تیم‌های همگروه ما بد بودند. نمی‌شود اولین بار به مسابقات جهانی رفت و ابرقدرت بسکتبال دنیا را برد، چون شانسی نیست و باید کار کرد. شاید در فوتبال شانس نقشی داشته باشد، اما بسکتبال این طوری نیست و تیمی که قدرتمندتر است، می‌برد. اگر اختلاف 2 تیم 10 تا 20 درصد باشد، ممکن است برنده شوید؛ اما مقابل آمریکا با این اختلاف چنین چیزی امکان‌پذیر نیست. ما باید آنقدر قوی شویم که بتوانیم جلوی این تیم‌ها بایستیم. تمرکز ما روی تونس، اسلوونی، کرواسی و برزیل بود که شاید بتوانیم 2 تیم را ببریم، اما به پیروزی مقابل آمریکا فکر نمی‌کردیم. البته برای این دیدار برنامه‌ریزی داشتیم و حریف را آنالیز کرده بودیم، اما شانس ما روی برد مقابل تیم‌های دیگر گروه بیشتر بود.

ما بازی را خیلی بد شروع کردیم. در اوایل بازی اختلاف 10 امتیاز بود، اما با زحمتی که همه بچه‌ها کشیدند، خودمان را خوب جمع کردیم. بازی نزدیکی بود و آنها فقط می‌خواستند که نبازند. بازی بدون ریسک بود. ما دوره پیش در المپیک بودیم و راحت به اسلوونی و کرواسی با 30 اختلاف امتیاز می‌باختیم. اما در بازی‌های جهانی اصلا این طور نبود. کرواسی، اسلوونی و برزیل تا آخرین لحظه با ما جنگیدند و حتی آمریکا هم در نیمه دوم مقابل ما همین‌طوری بود و اصلا ما را دست‌کم نگرفتند، اما در المپیک این طور نبود و هر تیمی راحت ما را می‌برد و تیم کامل خودشان را مقابل ما نمی‌گذاشتند و سریع بازیکنان اصلی‌شان را تعویض می‌کردند.

من زیاد به این مسائل فکر نمی‌کنم، زیرا در زمین هدف و کار خاصی دارم که باید انجام دهم. این اتفاق به خاطر تلاشم در زمین بود. وظیفه من در زمین مهار قوی‌ترین بازیکن حریف بود و کمک کردن به آوردن توپ.
توپ دزدی، ریباند و پاس گل دادن هم از وظایف من بود. شاید برای برخی، این مسائل جا نیفتاده باشد، اما حامد حدادی راحت‌تر می‌توانست گل بزند و باید بیشتر توپ‌ها را به او می‌رساندیم. وظایف همه تقسیم شده بود.

خیلی خوب بود و واقعا ما را شرمنده کردند. در بازی با آمریکا واقعا لذت بردم و یکی از دلایلی که مقابل آمریکا خوب بازی کردیم، همین تشویق مردم بود.

در رنکینگ جهانی در رده نوزدهم هستیم و جا دارد تا رده پانزدهم بالا بیاییم. مطمئن باشید که چین دیگر مقابل ما حرفی ندارد و از این به بعد راحت به ما می‌بازد. ما فراتر از آسیا رفته‌ایم و تازه در میادین جهانی خودمان را محک می‌زنیم که خیلی بهتر شده‌ایم. برخی تیم‌ها مثل آمریکا، اسپانیا، آرژانتین، ترکیه، یونان، برزیل و صربستان راهی را که الان ما می‌رویم 15 سال قبل رفته‌اند و وقتی وارد این عرصه‌ها می‌شوید، سخت است. ما تازه داریم استعدادیابی را انجام می‌دهیم و زمان می‌برد تا به ایده‌آل جهانی نزدیک شویم. یکی از اصلی‌ترین مشکلات ما سالن است و اگر برای سالن ورزشگاه آزادی اتفاقی بیفتد، اردوهای ما تعطیل می‌شود. البته مسوولان قول‌هایی داده‌اند که امیدوارم عملی شود.

کسی که بستکبال را بداند و بفهمد، متوجه می‌شود که مدیریت وی چقدر قوی است. کارنامه محشون گویای همه چیز است و افتخاری نبوده که کسب نکند و فقط میادین جهانی مانده که کمی زمان بگذرد، به افتخارات جهانی هم می‌رسیم.

متاسفانه اسپانسرهای ما کم است و به دلایلی سال گذشته خیلی‌ها سرمایه‌گذاری نکردند و امیدوارم امسال سرمایه‌گذاری بیشتری شود. سطح لیگ ما در آسیا خیلی بالاست و افتخارات زیادی را کسب کرده‌ایم، اما بازیکنان خوب زیادی داریم که باید تعداد تیم‌ها زیاد شود تا این بازیکنان را جذب کنند.

من سال 88 از چین پیشنهاد داشتم. لیگ چین خوب است اما بازی در لیگ ایران بهتر است، چون سطح بالاتری دارم. به لژیونر شدن هم فکر می‌کنم، اما با تیم‌های اروپایی.

بله، خیلی دوست دارم در NBA بازی کنم، چون سطح آن خیلی بالاست. ما 2 سال پیش در آمریکا بازی کردیم که استقبال مردم و جو سالن‌ها خیلی لذت‌بخش بود، اما کسی که می‌خواهد به NBA برود، مثل ارسلان کاظمی از نوجوانی و جوانی باید برود. الان نه این که به NBA فکر نکنم، اما باید بیشتر در مسابقات جهانی بازی کنم. هر چند یک مقدار دیر شده، اما به حضور در NBA فکر می‌کنم.