دانستن و ندانستن

کتابی کریم ـ با کلامی یکتا و بی‌تا، از آفرینشگری یکتا و بی‌تا؛ که هیچ کلام و کتابی را به آن ریشه داری و فراگیری در هیچ زمان و مکانی نمی‌شود یافت و دریافت. آن که با این کتاب برتر و برتری آفرین در راه آمده و به راه افتاده باشد، قادر خواهد شد ـ خلاقانه و مقتدرانه ـ به برتری‌ها برسد و برتری‌ها آفریند و برای این کار، هیچ چاره‌ای نیست.

مگر آن که خویشتن الاهی ‌/‌ انسان خویش را در موضع برتر فهمی و برترنگری ببینیم و بنگریم و فهم کنیم و از نگاه‌های پیش پا افتاده معمولی فراتر رویم و بگذریم و به واکاوی فهم‌ها و فکرت‌های بلیغ‌تر و عمیق‌تر فرا برسیم؛ که تا شاید بتوان ـ به قدر مقدور ـ از لایه‌های متوالی و متعالی این کتاب معطل مانده، سر درآورد!...

*‌*‌*‌

توانمندی و توانایی ـ که ریشه در دانشمندی و دانایی دارد ـ راه سر راست رسیدن به بهشت برین است.

نمی‌شود ندانست و آرام گرفت؛ نمی‌شود نفهمید و به مقصد و مقصود رسید. این،‌آن پرسش شگفتی‌آفرین و جهانی قرآن است؛ که همیشه خدا در پیش روی دیدگان و دل‌های ماست. پرسشی که پاسخی ژرف و پهناور را ـ هم ـ در درون خویش، در پی دارد:

هَلْ یَسْتَوِی الَّذینَ یَعْلَمُونَ، وَالَّذینَ لا یَعْلَمُونَ؟! [سوره 39 ‌/‌ آیه 9]

و مگر دانایان، با نادانان، همسنگ‌اند؟!...

که یعنی: نمی‌شود ندانست و پاسخی اصولی و اساسی برای قرآن نداشت؛ و در عین حال با این کتاب کریم همراه شد و با آن به سر برد و از لایه‌های عمیق آیه‌های الاهی سر درآورد!